DERSIM DE KIZILBAS KÜRTLER_Peter J. Bumke

DERSİM-ZAZA ARŞİVİ
Verfügbare Informationen zu "DERSIM DE KIZILBAS KÜRTLER_Peter J. Bumke"

  • Qualität des Beitrags: 0 Sterne
  • Beteiligte Poster: dersim
  • Forum: DERSİM-ZAZA ARŞİVİ
  • Forenbeschreibung: Dersim-Zaza Platformu
  • aus dem Unterforum: ALEVİLİK ÜZERİNE YAZILAR
  • Antworten: 1
  • Forum gestartet am: Dienstag 05.12.2006
  • Sprache: türkisch
  • Link zum Originaltopic: DERSIM DE KIZILBAS KÜRTLER_Peter J. Bumke
  • Letzte Antwort: vor 15 Jahren, 8 Monaten, 25 Tagen, 2 Stunden, 23 Minuten
  • Alle Beiträge und Antworten zu "DERSIM DE KIZILBAS KÜRTLER_Peter J. Bumke"

    Re: DERSIM DE KIZILBAS KÜRTLER_Peter J. Bumke

    dersim -

    DERSIM DE KIZILBAS KÜRTLER_Peter J. Bumke




    DERSİM'DE KIZILBAŞ KÜRTLER
    Marjinalite (Aykırılaşma) ve Rafızilik



    Peter J. Bumke


    Giriş

    Ortadoğu ve Kuzey Afrika bölgesine yönelik kültürel, coğrafik, etnolojik ve
    dinsel-tarihsel içerikli literatürde birtakım halk gruplarının coğrafik, ekonomik ve
    siyasi aykırılaşması ile heterodoks veya rafizi nitelikli dini inanç ve ibadetleri ara-
    sındaki ilişkiye değinilmiştir. (CANFIELD 1973a, COON 1952, GELLNER
    1969, MÜLER 1967, PLANHOL 1968) Zor ulaşılabilen dağlık bölgelerde bulu-
    nan yerleşim alanları, "geri çekilme" (KROHN 1931: 324, MÜLER 1967) veya
    "korunma bölgeleri" (PLANHOL 1968) olarak nitelendirilmiştir. Yaşayanların
    politik tercihlerinden dolayı komşu bölgelerden veya devletin merkezi otoritesin-
    den ayrılarak kendine öz kültürel sınırları olan bölgeler olarak şekillenmiştir.
    (CANFIELD 1973a) Siyasi merkezi otoritenin mezhepsel karakteri de bu yerle-
    şim bölgelerinin bu denli çeşitlenmesinde etkin rol almıştır. Tarihsel açıdan böl-
    gelerin şekillenmesinde bir veya birkaçı ya da hepsinin bir bölge için ardarda, içi-
    ce geçmişliği de sözkonusu olabilmektedir.

    I. Tarih ve Sosyal Örgütlenme

    Aykırılaşma (Marjinalite) ve Rafızilik arasındaki çok yönlü ilişkiye değine-
    ceğimiz Dersim bölgesi, Fırat'ın üst iki kolu arasında kalmakta ve Doğu'da da
    Peri Nehri sınırına dayanmaktadır. Dersim bölgesinde 11. yüzyıldan itibaren hü-
    küm sürmüş olan Selçuklular (CAHEN 1968), Karakoyunlular (SÜMER 1967),
    Akkoyunlular WOODS 1976) ve Safeviler (SOHRWEİDE 1965, SÜMER 1976)
    hanedanlıklarından hiçbirisi -19. yüzyılın ikinci yarısına kadar Osmanlılar da da-
    hil- tam bir denetim ve devlet otoritesini kuramamışlardır. Bu bölge yalnızca ya-
    kın çevresindeki vadilerde bulunan Tercan, Kığı, Palu, Çarsancak, Pertek ve Çe-
    mişgezek gibi şehirlerde hüküm süren küçük Kürt ve Türk beylikleri (Dersim Mi-
    ranlığı gibi) tarafından yönetilmiştir. Bu çoğunluğu Sünni olan beylerden hiçbirisi
    tarihte düzenli olarak Dersim denilen bölgede vergi ve askerlik sistemini yerleşti-
    rememiştir. Çağdaş gözlemcilerin ve Dersim'e kadar gitmiş olan ilk seyyahların
    bize anlattıklarına göre 1955-56 yıllarından sonra Osmanlı padişahlarının bu böl-
    geye yaptıkları askeri operasyonlar başarılı olamamıştır (ANDRANÎK 1900,
    BUTYKA 1892a, 1892b, JABA 1860, TAYLOR (1868). Barbara (1471T den Lıı-
    cas (1700), Brant (1835) ve Moltke (1838)'ye kadar olan seyyahlar (RİTTER
    1835:75) Dersim'in görkemli dağlık bölgesinin izlenimlerini Palu ve Erzin-
    can'dan aktarabilmişlerdir.

    Dersim'in güneydoğu bölgesinde yaşayan Kürt îzol Aşireti'nin geleneksel
    anlatımına göre, ataları 300-400 yıl önce Mardin, Urfa ve Diyarbakır arasında ka-
    lan Karacadağ bölgesinden çıkarak Malatya üzerinden Dersim'in Mazgirt ilçesine
    yerleşip, çiftçilik ve küçükbaş hayvancılıkla uğraşmışlardır. Daha önceleri ise,
    aşiret tarafından göçebe olarak aynı bölge mera olarak kullanılmıştır. Siyasi ne-
    denlerle onların Türk kökenleri ile ilgilenen, pek güvenilir olmayan bir kaynağa
    göre, aşiretin Dersim'deki varlığı 13. yüzyıla kadar dayanmaktadır. (FIRAT

    404
    1970: 95, BEŞİKÇİ 1977:221) Eski Dersim aşiretleri Bingöl, Palu, Siverek'in
    Sünni Kürtlerinin konuştuğu Zazaca'yla ağız farklılığı olan Dımilice'yi kullanır-
    ken, bölgeye sonradan yerleşen Sadi ve Hıran komşu aşiretlerde olduğu gibi, İzol
    aşireti de tüm diğer Türkiye Kürdistan'ında yaygın olarak kullanılan Kurmanci
    dilini konuşmaya devam etmişlerdir. (HADANK 1932: 1 ff) Yazılı olmayan akta-
    rıma göre Hizollar (İzol) yerleşik Dersim aşiretlerinden etkilenerek Aleviliği be-
    nimsemişlerdir. (1) Bu aşiretin, Mardin ve Malatya kolu halen Sünni'dir. Mazgirt
    üzerinden Sivas'a geçen diğer bölümü ise Alevi Koçgiri aşiretinin federasyonuna
    katılmışlardır. (KEMALİ 1932: 146f, SYKES 1915: 373f) Bu durum söylentiler-
    deki gibi, sonradan gelen aşiretin yerleşik Dersim Alevi aşiretlerine katılımı (kon-
    versiyon) ve asimilasyonu sonucunda Aleviliği tezine de inandırıcılık kazandır-
    maktadır. Fakat aynı zamanda diğer yaygın bir söylentiye göre de 16. yüzyılda
    Yavuz Sultan Selim'in önderliğinde yürütülen ünlü Kızılbaş katliamı sonunda
    aşiretlerin büyük bölümünün zor ulaşılabilen bu bölgelere çekilirken, kalan bö-
    lümlerin Sünnileştiği tezi de-tarihçiler için özellikle ikinci tez- muhakkak daha
    gerçekçi ve çekici gelmektedir ve bu yüzden onların niçin ikinci değil de birinci
    tezi savundukları sorusu yanıt bulamamaktadır. Bu dönem için Sünnilikle Rafızi-
    lik arasında ayrım yapmak -özellikle göçebe toplulukları için- oldukça zor, çünkü
    şehirdışı ve devletin otoritesi dışında kalan her göçebe topluluğuna Rafızilik şüp-
    hesiyle bakılmaktaydı.

    Yalnızca şunu kesin olarak belirtebiliriz ki; Dersim'e göçen ve yerleşen aşi-
    retler, en azından o tarihten itibaren oradaki yerleşik aşiretler gibi Alevidirler.

    İzollar'ın bugün yaşadığı 40'ı aşkın köyler Türk veya Kürt isimlerinden çok
    Ermeni isimleri taşımaktadır ve Ermeni yazıları olan kilise ve manastır kalıntıları
    önceki sakinlerini hatırlatmaktadır. (BOUDOYAN ve THİERY, 1972) Fakat Er-
    meni köylüleri -büyük olasılıkla burada konu edilen Kürt aşiretlerin gelişinden
    önceki- IV. Ermenistan'da Palnatun ve Kupik kazalarının bir parçası olan Mazgirt
    ilçesini, verimsiz yamaçları yüzünden terk ederek, Palu etrafındaki Murat ovası-
    nın verimli topraklarına yerleşmişlerdir. I. Dünya Savaşı'ndaki katliam ve kaçış-
    lara kadar orada yaşamışlardır (HÜBSCHMANN 1904: 293f, MARKWART
    1930). I. Dünya Savaşı'na kadar olan dönemde, Kürt aşiretleriyle Ermeniler ara-
    sında herhangi bir silahlı çatışma olmadığı yaygın söylentilerden anlaşılmaktadır.
    Uzun yıllardır Palu'nun kuzeyindeki vadide olan eski Ermeni köylerinde de ku-
    zeyden gelen İzol'lar yaşamaktadırlar.

    Bugün artık pek sık söylenilmeyen bu bölgenin Kürt baladları, zaman za-
    man geleneksel yaşam biçiminin dramatik manzaralarını biraz abartsa da, onun
    incelenmesi açısından önemli bir kaynak teşkil etmektedir. Baladlar; aşiret reisle-
    rinin öncülüğünde toprak ve otlak için yapılan kan davası biçiminde süren silahlı
    çatışmaları, kızkaçırmaları, yakılan köyleri ve yağmalamaları, bireylerin akraba-
    larının desteği olmadan terkedilmişlik duygusu içerisinde kalmaları, namus dava-
    ları, kahramanları ve öldürülen oğullar için annelerin söyledikleri ağıtları içerdiği
    sürece, iç siyasi sorunlara çözüm olarak silahlı başkaldırıların tablosunu çizmeye
    devam edecektir. Kan davalarında bölünmüş muhalefetin kurallarına uygun bi-
    çimde gerçekleşen (lineages) (Kurmanci: Ezbet) klan'ların birleşmesinden ekono-
    mik alanda benzer biçimlenişi görülmemektedir. Parsellenmiş tarlaların yağmurlu

    405

    ziraatinde geniş bir dayanışma gerekmemektedir. Uzun sürede ürünün eviçi nüfu-
    sa göre giderek bölünmesi tarlaların giderek küçük parsellere dönüşmesine yolaç-
    maktadır. Bu rizikoyu azaltmak için daha çok akraba evlilikleri çözüm olmaktadır
    (BUMKE 1976: 2ff). Aşiret reislerinin ve ağalarının haraç haklan fazla gelişme-
    mişti. Ağalara düzenli olarak verilmeyen ve miktar olarak değişebilen bu doğal
    "baç"lar (haraçlar) bugün hâlâ yaşayan eski kuşağın anlattıklarına göre gerekçesi-
    ni; ağanın yaptığı evsahipliğinden, yağmalardaki öncülüğünden veya komşu aşi-
    retlerinden gelen saldırılara karşı aşireti savunmasından ve ezbetler arası anlaş-
    mazlıklarda gördüğü uzlaştırıcı fonksiyonundan almaktadır. Bu hükümranlık ve
    sömürü istekleri fazla geniş bir alanı kapsayamamıştır. Kısmi olarak işlerden ser-
    best bırakıldıkları ve evleri de genelde biraz daha konforlu olduğu halde ağaların
    yaşam düzeyleri aşiret köylülerinden pek farklı değildir. Barış anlaşmalarına ne-
    den olan komşu aşiretlerle evlilikler ve akraba evlilikleri onların bir iki kuşak ön-
    cesine değin genetik çizgisinde yüksek oranda katıksızlık göstermektedir.

    II. Alevilik- Bir Dinin Tarih İçerisindeki Gelişimi

    Bölgenin Alevi kurum ve sembollerinin tarihsel gelişimi bugün yaşayanlar-
    dan ve 19. yüzyılın yazılı metinlerinden faydalanılarak bu bölümde incelenecek-
    tir. Buna ek olarak Dersim'deki Aleviliği, yüzyılımızın ayrışma sürecini yeni bir
    tipin etkileri ışığında ayrıca ele alacağız.

    1. Kutsal İnsanlar

    Alevi ve Bektaşi tarikatının(2) inanç biçimi ve ibadetleri bakımından ben-
    zerliklerine sık sık değinilmiştir (BARDAKÇI 1945, BENEKAY 1967, BİRGE
    1937, OTYAM 1979). Buna karşın bu ilişkinin örgütsel biçimlenişi üzerinde,
    özellikle Kürt Aleviler açısından fazla durulmamıştır.

    Mazgirt ilçesinde beş seyit(3) grubu bulunmaktadır. Bunların şeceresi Şeyh
    Ahmed Yesevi, Baba Mansur, Hacı Kureyş, Cemal Abdal ve Seyyit Seyfettin
    (Seyyit Sabun) gibi Hacı Bektaş çevresinde de bulunan kutsal insanlardır ve Oni-
    ki İmama dayanmaktadır. Seyitler, inanç ve düşünce gereği dışarıdan evlenmez-
    ler. Seyyitlerin aşiret köylüleri, yani talipleriyle olan ilişkileri "dört kapı"yı te-
    mel alan Bektaşi öğretisine göre düzenlenmiştir. Her Alevi'nin bir rehberi vardır.
    Bu rehber seyit olmak zorunda ve tabiline dinin temel kurallarını öğretecek yolu
    hazırlamaktadır. Kapının temel kurallarından on makamından birisi de Sünnet'tir.
    Rehber Şeriat kapısı içindir. İmamları gerçek "yol"a götüren "pir" de bir seyittir,
    fakat başka bir gruba mensuptur. Pir Tarikat kapısı içindir (Rehber ve pirlerin bir
    aşirete mensup olmaları soy olarak belirlenmiştir). Seyitlerin de başka seyit grup-
    larından gelen rehber ve pirleri vardır. Aşiret köylüleri açısından pir'in pirine
    Mürşit denilmekte ve dördüncü kapı olan Hakikat kapısının temsilcisi sayılmak-
    tadır. Bu şekilde seyitlerin arasında bazen birçok zincir halkaları üzerinden gerile-
    re bağlanan karmaşık bir ağ sistemi örülmektedir, fakat bu hiçbir zaman hiyerar-
    şik olmamaktadır. Yalnızca bazı seyitler özel bir merasimle Dede sıfatını kazan-
    makta ve burada bireysel olarak elde edilmiş dini bilgiler ve keramet özelliği öl-
    çüt olarak alınmaktadır (ANDRANİK 1900: 167f). Fakat bu iki özellik de kişinin
    şahsından soyuna intikal etmektedir. Üçüncü, yani Marifet kapısına ise musahip-
    lik gerekmektedir. Bu musahiplik akraba olmayan fakat Alevi olma şartı aranan

    406

    iki çift arasında pir'in huzurunda oluşturulmakta ve musahiplere üç dört kuşak
    evlilik ilişkisi yasağı konulmaktadır. Bu musahiplik, dinsel anlamda bir akrabalık,
    kardeş bağı olmakla birlikte, ekonomik ve arkadaşlık bakımından sıkı bir daya-
    nışma gerektirmektedir.

    Mazgirt'te yaşayan üç aşirete (Hıran, Sadi, Hizol) mensup olanların büyük
    bir kısmı Baba Mansur Seyid'in taliplerindendirler. Bunlar ise Baba Mansur'un
    oğullarına göre isimlendirilmiş üç kola daha ayrılmaktadır. (Seyit Kâzım, Seyit
    İbrahim, Seyit Mahmut). Bunların birçoğu bahsedilen üç aşiret arasındaki sınır
    bölgesinde kalan sekiz köyde yaşamaktadırlar (Mahundu, Şöbek, Lüdek, Kupik,
    Kurkurik, Faroç, Gölek, Teman). Bu jeopolitik konum da, seyitlerin siyasi fonksi-
    yonunu ortaya koymaktadır.

    Köylülerle seyitler arasında olan ilişkiler içerisinde en önemli olanı pir iliş-
    kisidir. Zaten çoğu zaman kendi rehberlerinin de pir'i vardır. Başka bir seyit gru-
    buna mensup olan mürşitler ise genellikle acemi taliplerinin yakınında otururlar
    ve onlara sadece seyrek olarak uğrarlar veya hiç uğramazlar. Üç Baba Mansur
    klanları, üç aşiretin köylerini, her klana üç aşiretten de talip düşecek şekilde bö-
    lüşmüşlerdir. Eğer taliplerin sayısı seyit sayısına uygun oranda artmasaydı, seyit
    ve taliplerin artması ona bağlı olarak pir-talip ilişkilerinin soydan verilmesi, top-
    rak mirasında benzer biçimde görülebilirdi. Üstelik Mazgirt'teki seyitler, özellik-
    le Baba Mansur'lar, batı ve kuzeydeki komşularıyla, yani Hacı Kureyş'lilerle ve
    doğudaki Cemal Abdal'lılarla pir-talip ilişkilerinin odağını oluşturmaktadırlar. Bu
    konumlarından dolayı onlar Kars, Erzurum, Muş, Bingöl, Erzincan, Sivas, Kayse-
    ri, Malatya, Maraş ve Adana'daki tüm Kürt Alevilerle bağlantı içerisindediıier.
    Türk Alevileri ise bu ilişkiler yumağının dışında görülmektedir. Buraya kadar se-
    yitlik kurumunun yalnızca biçimsel örgütlenişi ele alınmıştır. Şimdi ise yerli ter-
    minolojide seyitlerin rolünü belirleyen üç özellik açısından incelenecektir. Seyit-
    ler ilk başta "gune"dirler. (Türkçe "günah" kelimesinden bölgesel Kürt şivesine
    anlam kaybına uğrayarak alınmıştır.) Seyitler bu sıfatı, aynı zamanda güvercinler,
    bülbüller ve diğer bazı zararsız, masum kuşlarla paylaşmaktadırlar. Yenilmeyen
    yedi değişik hayvan türünün özelliklerini taşıyan ve böylece her gruplamanın dı-
    şında kalan ve haram olan tavşanlar da bunlara dahildir. (DAUGLAS 1966: 41ff)
    "Gune" kavramı, ayrıca kısmi olarak "yazık", "fakir", "savunmasız" gibi, "öz-
    gür ve bağımsız" sıfatlarıyla da özdeşlik arzeder. Kuşlarla ilgili benzetmeye dö-
    necek olursak, aşiret yapısı açısından seyitleri, bu yapının dışında olan zararsız ve
    aynı zamanda saldırılmayan, çünkü savunmasız olan hareketli unsurlar olarak gö-
    rebiliriz. Politik bakımdan aşiret ağaları ve reisleri, aşiretlerarası anlaşmazlıklarda
    yer yer taraf tuttuklarından, ezbetler arası anlaşmazlıklarda arabulucu olarak
    fonksiyonu pirler yüklenmişlerdir (ANDRANİK 1900: 167f). Onların aracılığıyla
    gerçekleşen barış anlaşmalarının sürekliliğini, iki tarafa evlilik veya kirve ilişkisi-
    ni şart koşarak sağlamaya çalışırlar (KUDAT 1974). Seyitlerin aşiret bölgelerinin
    coğrafik sınırları içerisinde yaşamaları bu rolün uygulanmasını kolaylaştırmakta-
    dır. Seyitler hiçbir zaman zor kullanmamakta ve komşu aşiretlerin saldırılarında
    da kendilerine dokunulmamaktadır. Seyitler bir barışseverlik (Pasifizm) kuralına
    bağlı olduklarından ancak ikircilikle bir takım kuraldışı durumlardan bahsedil-
    mektedir. Bunlar, seyitlerin giriştikleri kızkaçırmalardaki zor kullanımı ve kışın

    407

    çıkabilecek çatışmalarda atmak için, kar yüzünden zor ulaşılabilecek olan taşları
    yazdan topladıkları durumlardır.

    Seyitlerin başka bir özelliği ise "yolu" bilmeleri ve soydan gelen "keramet
    ehli" olmaları, köy halkının gözünde Ali'den gelme "bel evladı" olmalarından
    da kaynaklanmaktadır. Halbuki Bektaşiler için öğrenerek benimseme yoluyla her
    insan "yol evladı" olarak "keramet ehli" olabilir.

    Bektaşilerin mistik sembolleri burada "ONİKİ İMAM" soyundan gelmele-
    rinden dolayı belirli insanları kutsanmış efsanevi görüntülere dönüştürmüştür.
    Din sosyolojisi açısından Bektaşi Tarikatı'nda; Alevilerin "aşiretsel" köylü kera-
    met inancıyla, Bektaşi tarikatına girmiş mensuplarının Batıni mistiği arasında bir
    gerilim ilişkisi sözkonusudur. Alevilikte kutsallığın somutlaşması, belirli kişilere
    özgü olan keramet yoluyla gerçekleşmektedir. Bir yandan karizması, soydan gel-
    mesiyle sürekli olarak güncelleşse de, öte yandan efsanevi geçmişinden aynı kişi-
    lik olarak keramet yoluyla ortaya çıkmakta ve böylece desteklenip güçlenmekte-
    dir. Bektaşi tarikatında ise kutsallığın somutlaşması tümüyle bu mistik yolun aşa-
    malarını bir öğretici önderliğinde bireysel olarak izleyerek tamamlayabilmesidir.

    Örgütsel olarak karşıtlık, Bektaşi tekkesinin yüzyıllar boyunca ikiye bölün-
    mesinde aktif rol oynamış, ayrıca ekonomik nedenler de bu şekillenmeye yön
    vermiştir. (FAROQHÎ 1976: 183ff) Bu kollardan birisi Çelebiler'den oluşmakta-
    dır. Bunlar soylarının Hacı Bektaş'tan geldiğini iddia edip köy Alevilerinin mer-
    kezi durumuna gelmişlerdir. İkinci kol ise "dede" ya da "baba"lardır ki, tarika-
    tın asıl merkezini oluşturmaktadırlar. Alevi ve Bektaşilerin dini gelenekleri,
    inançları ve efsanelerden oluşan ortak değerlerinin yorumlanış biçimi bu karşıtlı-
    ğın paralelliğini de yansıtmaktadır.

    "Selman-ı Farisi'ye bir arslan gül veriyor ve Farisi vecde giriyor. Bir ko-
    yun gelip gülü yiyor, hayreti tekrarlanıyor. Selman koyunu güdüyor. Koyun kuzu-
    luyor, Farisi vecde giriyor. Bir kadın bu kuzunun etinden yediğinde hamile kalı-
    yor ve bir oğlan doğruyor. Hayranlık dolu dikkatini Selman, çocuğa çeviriyor.
    Birkaç yıl sonra oğlan çocuğu Selman'a o ilk gülü uzatıyor. Selman-ı Farisi bu
    olayların Ali'nin değişik tezahürleri olduğunu kavrıyor."

    Mazgirt'te yaygın olan bu efsane, bir Bektaşi için Tanrı'nın varlığının canlı
    ve cansız varlıklardaki yansımasını gösterir. Dersim'deki Aleviler için ise bu da-
    ha çok Ali'nin doğaüstü yeteneklerine dair bir işarettir. Fakat bu hikâyede, bunun
    Allah tarafından bahşedilmiş bir keramet mi, yoksa bu kadar çok kerametle ken-
    disinin tanrılaştığı mı, pek seçilememektedir.

    Bir soy çizgisinde sürekli olarak aktarılan, bu şekilde de dağılan keramet
    özelliği açıkça ortadadır. Ancak seyitlere de Allah tarafından verildiği kabul edil-
    mektedir. Bu keramet kendisini, örnek kişilerin birbirinden uzak farklı yerlerde
    bulunabilmelerinde göstermektedir, yani zaman ve mekâna doğaüstü bir egemen-
    lik sergilenmektedir. Bu arada, Hacı Bektaş-ı Veli'nin hayatındaki, duvarın yürü-
    tülmesi gibi efsanevi olaylar da yer olarak belirlenmiştir (GÖLPINARLI
    1958:50). Baba Mansur'un Hacı Kureyş'i karşılarken üzerine binerek yürüttüğü
    duvar Mohundu/Mazgirt'te halen ziyaret edilmektedir. Bu duvarda ve bölgedeki

    408

    diğer ziyaretgâhlarda keramet hâlâ bulunmaktadır. Bu keramet bu yerlerin yakı-
    nında kalanların rüyalarının gerçekleşmesinde ve şifa bulmalarında kendini gös-
    termektedir ve bu şekilde Allah'a ulaşan bir araç özelliği taşımaktadır.

    Seyitler "yol" bilgilerini "Buyruk" ve ayrıca "Hüsniye" gibi sorulu-ce-
    vaplı, kaynağını İmam Cafer Sadık'tan alan kitaplardan almaktalar (AYTEKİN
    s.a.) Kürt Alevilerinin mezhep dilinde, Pir Sultan Abdal nefeslerinin, Bektaşi liri-
    ğinin Türkçesi olması gibi bu "Hüsniye"de değişik tefsirleri içeren eski Türkçe
    olan yazılı metinleri kapsamaktadır. Bu bilgiler olmadan, yani bu bilgiler seyitte
    olmadan Alevilerin dini toplantıları olan "civat" veya "cem"lerden hiçbiri ger-
    çekleşemez. Bu toplantılar, Hızır İlyas Bayramı'ndan önce olan perşembe akşam-
    ları bir talibin evinde Pir'in önderliğinde yapılır. Tüm Alevi komşular bu toplantı-
    ya davet edilirler. Evsahibi ile olan küskünlükleri toplantıdan önce çözülmek zo-
    randadırlar. Cem'e gelenler yiyecek ve içeceklerini beraberinde getirirler. Seyit,
    gelenlerin herbirini Bektaşilikteki oniki postu temsil eden yerlere davet eder. Da-
    vet edilenler "gülbeng" aldıktan sonra yerlerine otururlar, Bektaşi öğretilerinden
    bilgiler ve sahneler sunulduktan sonra orada bulunanların işledikleri ahlaksal suç-
    lar seyit tarafından Alevi kuralları içerisinde tartışılıp uygun bir ceza verilir; örne-
    ğin birkaç toplantıya katılmamak ve bir miktar para verilmesi gibi. Daha sonra
    sazla söylenen nefes ve deyişlerin eşliğinde yemek yenilir ve semah ayininden
    sonra cem dağılır.

    Seyitlerin, bölgede adeta bir ikili hükümdarlık sürdüren aşiret ağalarına kar-
    şı sahip oldukları yaptırım gücü de yaklaşık 1850 yılında ortaya çıkan bir öyküyü
    anımsatmaktadır:

    "Bir Hıranlı ağa, pirinden muhabbet yapılmasını rica etmiş. Pir, ağanın ta-
    nınmış bir hırsız ve eşkiya olduğundan dolayı bunun mümkün olmadığını, ilk ön-
    ce sığır hırsızlığını bir yıl için bırakması şartını ileri sürmüş. Ağaya bu şart çok
    ağır gelmiş. Seyitle uzun süren bir pazarlık sonucu ağanın hiç olmazsa yalan
    söylemiyeceği konusunda anlaşmışlar. Ağa yemin ettikten birkaç gün sonra bir
    köylünün öküzünü çalmış. Köylü hayvanını ararken ağa ile karşılaşmış ve öküzü-
    nü görüp görmediğini sormuş. Verdiği yemine bağlı olarak ağa, köylüye ahırının
    yerini göstermiş. Bu olaylar birkaz kez tekrarlandıktan sonra ağa, pirine gidip,
    yalan söylemeden hırsızlık yapmanın mümkün olmadığını, hırsızlığın da artık ta-
    dını kaçırdığını, bundan böyle her ikisini de bırakacağını söylemiş."

    Seyitler için kurnazlık ve insan sarraflığı, muhabbetlerin önkoşulu ve amacı
    olan muhabbeti meydana getirmede birer araç oluşturmaktadır.

    Seyitlerin kefalet talep edebilmeleri, yerli terminolojide onların başka bir
    özelliğini ortaya çıkarmaktadır. Seyitler "gezerler". Diğer aşiret mensupları gibi
    onlar da çiftçi oldukları halde, dini vazifeleri dolayısıyla kısmi olarak işlerinde
    serbesttirler. Taliplerini ziyaret ettiklerinde onlardan çıralık(1) alırlar. Bunların bir
    kısmını kendileri tüketirler, bir kısmını da yerine iletirler. Bektaşi dergâhının
    1925'te Atatürk tarafından kapatılmasına kadar verilen bu çıralıkların bir kıs-
    mıyla da dergâhın ve oraya gelen yoksulların geçimleri sağlanmıştır.

    409

    Aleviliğin tarih içerisindeki gelişimini adım adım izleyip, seyit örgütlenme-
    sinin yapılanışını incelediğimizde; marjinalite (aykırılaşma) ve Rafizilik arasında-
    ki ilişkinin köylü çekirdeğinin ve kabilelerin toplumsal örgütlenmeleri ve onların
    siyasi odak güçleriyle uzlaşmaz ilişkileri temel aldığını görmekteyiz (BOBEK
    1948). Seyitlerle uzlaştırıcı erk ortaya çıkmaktadır. Bunlar hiçbir zorlamaya bağlı
    olmadan yalnızca evrensel normlara bağlı kalarak anlaşma törenleriyle tarafların
    çıkarlarını uzlaştırmaktadırlar.

    2. Bayramlar

    Ziyaretlere katılanlar arasında dağıtılan kurbanlar, kışın gerçekleşen, aslı Er-
    meni kökenli olan Kalant Bayramı (MELİKOFF 1975: 277), özel ekmeklerin pi-
    şirildiği Hıdır-İlyas Bayramı (GÖKALP 1978: 21 lff, MELİKOFF 1978: 277) ile
    oniki malzemeden hazırlanan Muharremin onuncu gününde çorbası pişirilen Aşu-
    re Günü, Alevilerin birçok dini bayram ve şenlikleri, dinsel olmayan yemek da-
    ğıtmalarla benzerlikler göstermektedir. Bunların arasında "ağız açma" (Kırkını
    verme veya Kurmanci: feki wekirin) yer almaktadır. İbadet, dağıtımın değişik şe-
    killeriyle bağlantı içerisindedir. Bu geleneksel uygunamalarda ortak olan, kısmi
    olarak akraba grupların koruduğu aile içi üretimine bağlı olan iş zorunlulukların-
    dan doğan çıkarlarını bu çerçeve içerisinden çıkararak toplumsallaştırmaktadır.
    Yani maddi değerleri dağıtanların bu değerlerin yerine, toplumsal prestij ve dini
    kazancı tercih etmeleri ekonomik değerlerin manevi değerlere dönüşmesini ifade
    etmektedir (STEINER 1978: 85s). Birtakım değerlerin birbiriyle paylaşımındaki
    manevi doyumda yatan anlamla vurgulanmak istenilen, Sünnilerin şekilci ibadet
    biçimleriyie özellikle de namazla olan ince alaycı tutumları sergilenmektedir.
    Muhabbet'te birlikte yenilen yemek sırasında birbirlerine en iyi lokmaları sunma-
    ları da aynı motifin ürünüdür.

    3. İnanç Yolu

    Alevilerin inanç yolu, dünya dinlerinin kuralları gibi genellik taşımaktadır
    ve imanlılara ilk önce "iyilik"i izlemelerini "kötülük"ten uzak durmalarını öğüt-
    ler (SCHOLEM 1977: 49). Fakat onlar da inancın temelini birtakım ritüel ibadet-
    ler değil, toplumsal güncel hayat oluşturmaktadır. Alevilerin dini kimliği şu temel
    değerler ölçüsünde şekillenmektedir: "Eline, diline, beline sahip olmak." Bura-
    daki din-tarihsel incelemede İslam Sünniliğinin, Şialığın, Sugizmin, Musevilik ve
    Hıristiyanlığın ilk ve Ort çağın Gnosislerinin, eski İran'ın Ön Asya ve Ortadoğu
    Kült düşüncelerinin Alevilik ve Bektaşilikle olan etkileri üzerinde durulmayacağı
    halde yine de Augustunus'un ilkesini belirtmeden geçemeyeceğiz, "tria signacu-
    la, poris et manuum et sinüs" (AUGUSTİNUS in MİGNE 1877: 1353f, BAU-
    UR 1831: 248s, COLPE 1954: 110, POLOTSKY 1977: 133) Alevilerin temel de-
    ğer ölçülerini oluşturan üç ünlü kavramın başharflerinin toplamı, "EDEB" keli-
    mesini meydana getirmektedir. Çalmamak ve öldürmemek, onun yerine kendi el
    emeğiyle çalışmak, sözlerle kimseyi incitmemek, herkese karşı nazik olup tatlı
    söz söylemek; zina yapmamak yani tek eşli evlilikte eşi dışında bir başkasıyla
    ilişkide bulunmamak. Bu ilkelerin çiğnenmesi yargılamayı gerektirir, çünkü top-
    lumda düzensizlik yaratır. Bu ilkelere bağlılık, özellikle üçüncüsü insanı hayvan-
    sal düzlemden çıkartmaktadır.

    410

    4. Sünnilikle İlişkileri

    Sünniliğe mensup olanlara göre Dersim'de az olan camiler ve seyide verilen
    helâller (çıraklık) rekât sayılmazsa; Alevilerin islamın beş şartından yalnızca Ke-
    lime-i Şahadet'i kabul etmeleri Rafızilik'in ispatını oluşturmaktadır. Alevilerin
    dört kutsal kitabı (Tevrat, Zebur, İncil, Kuran) kabul etmeleri de genellikle fazla
    ciddiye alınmaz. Ayrıca yeniden düyaya gelmeye inandıkları ve bunun ispatları
    da olduğu söylenir (ANDRANİK 1900: 168)

    Sünnilerle olan diğer farklılıklar olarak şunlar öne sürülmektedir: Aleviler
    cinsel ilişkiden sonra boy abdesti almamaktadırlar, ayrıca onların hayvanları öl-
    dürdükten sonra kestikleri ve ölü hayvan eti yedikleri söylenmektedir. Buna ek
    olarak Alevilerin dini toplantılarına, karşı cinsin de katılmasından dolayı birçok
    çarpık görüntü fantezileri yaratılarak bu toplantılarda onların anne, bacı tanıma-
    dıkları söylenmektedir. Bu bağlamda Sünnilerin ortaya attıkları "mum söndür-
    me" kavramı, cem ayini yapması yasaklı bir topluluk olan Aleviler için jurnalci
    bir yakıştırma olarak ortaya çıkmıştır.

    Sünnilerle Alevilerin arasındaki farklılıklar, birçok sembolik iade tarzıyla
    ortaya çıkmaktadır. Örneğin Alevilerin kısaltılmayan pala bıyıkları ki, bunlar aynı
    zamanda takvayı da sembolize etmektedir. Fakat bu, tavşan etine duyulan tiksin-
    tiyle birlikte Rafıziliğin birer göstergesi sayılmaktadır. Tüm bu zıtlıklara rağmen
    yine de, inanç yolunu değiştirebildiklerine de rastlanmaktadır. Bir İzol köyünde
    bir klan, yaklaşık 80 yıl önce köyde çıkan bir anlaşmazlıktan dolayı seyitleri değil
    de, Palu ve Bitlis'te çok yaygın olan Nakşibendi tarikatının çelebilerini öncü ola-
    rak kabul edip, tarikat değiştirmişlerdir. Fakat bu klan Kürtleşmesine rağmen
    Türk kökenli olup ismini de buradan almıştır (Tırkanezbet). Türkiye'de zaman
    zaman resmi olarak da savunulan Kürtler'in barbarlaşmış "Dağ Türkleri" olup
    dillerini unuttukları tezi, her ne kadar yanlış ise de, bu tür küçük grupların varlığı
    da su götürmez bir gerçektir.

    III. Marjinalite (Aykırılaşma) ve Rafızilik(l)

    Kürt Alevilerin dinleri ve sosyal örgütlenmelerini birleştiren noktalar barış
    ve birlik kavramlarıdır. Bu kavramlar seyitlerde ve cemlerde şekillenmektedir.
    Yemek dağıtımı, ibadet anlayışlarını belirleyen inanç prensipleri, insanlararası
    ilişkiler, kutsallığın cisimleştiği mekân olarak gözlemlenmektedir.

    Aleviliğin Safevi ve Bektaşi kökleriyle, Osmanlı padişahlığının resmileştiır-
    diği Sünnilikle olan uzlaşmazlığının yüzyıllar boyunca Dersim bölgesine geri çe-
    kilmiş olarak yaşayan aşiretlerin bilincinde yer edip etmediği de açık değildir.
    Kaynaklardan, Alevilerin Sünnilere karşıt konumlarından dolayı tam kelime anla-
    mıyla Rafızi olarak ayrılıp ayrılmadıkları kesin olarak belirlenmemektedir. 16.
    yüzyılın sonlarına doğru Dersim bölgesi çevresinde meydana gelen Kızılbaş is-
    yanlan hakkında elde yalnızca birkaç belge bulunmaktadır (ANDREASYAP
    1963: 27s, EYÜBOĞLU 1977: 54 s. SELANİKİ 1970: 258. s.)(4).

    Kesin olarak bilinen, 1850'den itibaren artık yalnızca çevredeki beyler tara-
    fından değil, merkezi otoritenin de bölgeyi ele geçirme denemeleri içerisinde
    Dersim halkının dini farklılığı konu edilip yasal olarak işleme konulduğudur. Bu-

    411

    nunla birlikte Dersim halkı için kültürel ve dini kimliğine sahip çıkma tekrar gün-
    deme gelmiştir. Bu gündeme geliş vergilendirme ve asker alma girişimlerine yani
    merkezi otoritenin taleplerine karşı olan ayaklanmalarla aynı zamana denk düş-
    mektedir. Bugün halen bazı köylüler, Halife Osman ile kendilerini zorla boyun-
    duruk altına almak isteyenleri Osman'ın hanesinin devamı olarak görmektedirler.
    Devletin militarist yayılmacı güçleriyle kontrol dışı marjinal kapalı kümeler ara-
    sındaki iki politik süreç; Ortodoks ve Rafızîlik arasındaki çatışmayı temsil etmek-
    tedir.

    IV. Ulusal Devlet ve Laiklik

    Meta üretiminin yaygınlık kazanması, resmi yazılı hukuk kurallarının icra-
    sıyla birlikte laik program üzerine oturtulmuş okulların da kurulmasıyla; artık gü-
    nümüzde Aleviliğin toplumsal temeli ortadan kalkmış gibi görünüyor.

    1916 yılında Hizol, Hıran ve Sadi aşiretleri Rusya'yla yapılan savaşta zo-
    runlu askerliğe karşı ve 1915'te katledilen Ermeniler'in kötü kaderini paylaşma
    korkusuyla ayaklanmışlardır (DERSİMİ 1952, KEMALİ 1932: 146). 1925'te Pa-
    lu' lu beylerin ve Şeriat getirmek isteyen ve aynı zamanda ulusal Kürt eğilimleri
    de olan Nakşibendi tarikatının ayaklanmasının bastırılmasında Cumhuriyet'in ya-
    nında yeralmışlardır. (BRUİNESSEN 1978: 353. s). 1938'de Atatürk tarafından
    "çıban" olarak nitelendirilen (SIVAN 1975: 91) Dersim bölgesi, askerlerce zap-
    tedilmiş ve Tunceli ili olarak Türk idaresine bağlanmıştır. Dersimli Kürtlerin kat-
    liam(5) ve sürgünle boyunduruk altına alınma çabalarına karşı ayaklanmaları res-
    mi kayıtlarca bir seyitin önderliğinde sürdürülüyordu. (DERSİMİ 1952, SIVAN
    1975: 89. s) Daha 1916'da yalnızca Şöbek'te seyitlerin köyünde 72 adam asılmış-
    tır.

    Ulaşılması nisbeten kolay olan Mazgirt bölgesinin üç aşireti, 1938'de resmi
    hedefleri bugünkü Tunceli ilinin çevresindeki bazı isyancı aşiretleri disipline et-
    mek ve silahtan arındırmak olan Türk ordusuna karşı çıkmamıştır. Mazgirt köyle-
    rinde ağa ve seyit ailelerinden birkaç kişi idam edilmiş, tutuklu olanların çoğunlu-
    ğu aftan sonra serbest bırakılmıştır.

    Bu tarihten itibaren aşiret kavgaları ve yağmalar büyük oranda azalmış ve
    geleneksel meseleler artık daha çok köyün içerisinde çözümlenmeye başlamıştır.
    Aşiret reisleri etkilerini gittikçe kaybetmişler ve devletin baskıcı politikasınca baş
    düşman olarak ilan edilen seyitlerin de artık devletin hukuk mekanizmasının işle-
    yişinden dolayı uzlaştırıcı rolü azalmıştır. Özellikle genç nesil 'çıralık'ı vermeyi
    redetmektedir. Nüfus artışı, ürünün düşen verimliliği, taliplerini olduğu gibi, on-
    ları da etkilemiştir (BUMKE 1976: 18.s) Birkaç ünlü kişi dışında, seyitlerin dini
    bilgi düzeyi de artık taliplerinden pek farklı olmamıştır. Ön, onbeş yıldır da dini
    toplantılar ve bayramların çoğu artık yalnızca seyrek olarak düzenlenmektedir.
    Bunun sebepleri de, bir yandan cem'e katılacak kişilerin kendilerine Türk hükü-
    metince iyi gözle bakılmayacağı kuşkusu, fakat diğer yandan öncelikle inanç bir-
    liğini sağlayan bayramlara artık ihtiyaç duymamalarıdır. Bundan dolayı cem için
    harcama yapma istekleri de azalmıştır. Pirlerin talep ettiği ahlaki değerlerle ilgili
    "dâr'a durma" konusundaki genel kanıya göre artık seyitleri keramet ehli de
    saymadıkları için, bu yetki yitirilmiştir. Musahiplik de, bu bağın hassasiyetine ve

    412

    gereklerine uyulması hemen olanaksız hale geldiğinden kurulamamaktadır. Artık
    davranışlar daha çok iş, meta pazarına ve bürokrasiye göre ayarlanmaktadır.

    Bu dini örgütlenme toplumun iç yapısında meydana gelen değişimler ve ya-
    pılan zulümlerden dolayı önemini yitirmiştir. Dinin gerektirdiği ibadetler artık ya-
    şamm güncelliğinden uzak bir şekilde uygulanmaktadır.

    Toplum ve kültür kurumları artık dini örgütlenme ve sembollerin etki alanı
    dışına çıkmıştır (1973: 113 BERGER). (İng. "Sektors of society and culture are
    removed from the dominition of religius institutions and symbols") Berger'in bu
    anlayışıyla meseleye bakacak olursak, Alevi Rafızîlik de bundan payına düşeni
    almıştır.

    V. Marjinalite ve Rafızilik(2)

    Laikleşmeye rağmen Alevilerin seyitlere olan bağlılıkları ve ziyaretleri, bay-
    ram düzenlemeleri Sünnilerden onları ayıran ve özel konumlarını belirleyen ayrı
    bir kimlik duygusu devam etmekte, hatta yenilenmektedir. Bu bilinç yalnızca eski
    nesilde duyumsanmaktadır. Bu nesil 1938'deki olaylardan sonra, artık salt köylü
    muhalefet düşüncelerinden yola çıkarak yıllardır Atatürk'ün kurduğu parti olan
    CHP'ye oy vermekteydi. Böylece diğer partilerin gizli ya da açık bir şekilde izle-
    dikleri laiklik karşıtı politikalara karşı engel oluşturuyordu. Bu da bize sanki he-
    men hemen "Cülus regio elus religio" ilkesini izliyorlarmış duygusunu vermek-
    tedir. Aynı zamanda halen Türk istatistiklerinde gelişmişlik düzeyi en alt basa-
    maklardâ yer alan bu bölge, sağlam bir alt yapıya kavuşmayı hâlâ ummaktadır
    (NESTMANN 1974: 134 s).

    Dinin gereklerini seyrek olarak yerine getiren genç nesil; bu dini ibadetlerin
    eskiden beri Alevilere özgü olduğunu söylemektedirler. Örneğin Hz. Hüseyin'in
    Kerbela'da şehit düştüğü Muharrem ayında oniki gün oruç tutmaktadırlar. Bu ba-
    kımdan Sünnilere benzemişlerdir. Ayrıca Bektaşilerin "ölmek var, dönmek
    yok" ilkesine bağlı olduklarını ve eski Aleviler gibi olmasalar da, en azından hiç-
    bir zaman Sünnileşmeyeceklerini vurguluyorlar. Anne ve babalarının, metafizik
    olarak bir "ceza günü" ve cezalandırıcı olarak da bir Allah inancı olmasına kar-
    şın 1938'den sonraki kuşak, bu Allah'ın daha çok bireylerin kalbinde bulunduğı
    na inanmaktadır. Onların anti-milliyetçi ve hümanist olan temel anlayışlarına gö-
    re, kötülüğün kaynağı tamamıyla ekonomide ve özellikle de gerikalmışlıkta bu-
    lunmaktadır. Ayrıca geleneksel ve deyim olarak bireylerdeki farklıklar ve değiiş-
    kenlikle ilgili kullanılan "xode yeke, insanan yek nine" sözünün karşılığı olarak
    Allah'ın birliği üzerine temellenen anlayıştan yola çıkarak genç kuşak için, bu
    dünyada insan için iyi bir toplum düzenini kurma isteği ortaya çıkmaktadır.

    Seyitlerin yeri, şehirlerden gelen öğretmenler tarafından alınınca bu durum
    genç Alevi kuşağın da kendi tarihlerini yeniden yorumlamalarına yol açmış; Hz.
    Ali, Hacı Bektaşi Veli ve köylü isyanlarının lideri Pir Sultan Abdal gibi tarihi ki-
    şiler de ilk sosyalistler olarak bu öğretide tarih sahnesindeki biçimleriyle yerlerini
    almışlardır. Bunlar zulme karşı ezilenlerin dayanışma ve birliğini, ayrıca tüm
    malların eşit dağılımını savunmuşlardır. (Hacı Bektaş Turizm Derneği, 1977)

    1971'den sonra asılan veya kurşuna dizilen ve kendilerini Marksist-Leninist

    413

    olarak nitelendiren gerillalarla, bu solcu kurbanlardan bazılarının seyit kökenli ol-
    maları Kerbela şehitleriyle özdeşleştirilmelerine sebep olmuştur. Bundan dolayı
    seyitler tarafından oluşturulmuş beyitlerle nefeslerin, yeni genç kuşakların dü-
    zenledikleri gecelerde, gösteri ve toplantılarda çalınıp söylenmelerine yol açmış-
    tır.

    Yaşadıkları bu dünya, onlar için kurtuluşun ve kurulabilecek bir cennetin
    yeridir. Kendi güçlerine duydukları güven, gerçek adaleti kuracaklarına inandık-
    ları devrim için çabalar ve örgütsel disiplinin gereklerine olan inançları, Leni-
    nizm'den kaynağını almaktadır. Bu aynı zamanda kuşak çatışmasının da temelini
    belirliyor. Fakat iki taraf da bu yeni kuşağın, eskilerin yaşam tarzını ve değerleri-
    ni koruyamayacağı konusunda görüşbirliğine varıyorlar. Genç kadın ve erkekler
    tarımsal alandaki işlere alternatifler bulabilmek için, şehirlerdeki yüksek okullara
    gidip, memleketlerine öğretmen ve hemşire olarak dönmektedirler. Fakat şehirler-
    de yaşamlarını sürdürenler de kökenlerinin onları, yalnızca "mum söndüren" ve
    "dinsizler" olarak değil, aynı zamanda "Kürt Komünistler" olarak da ön yargı-
    lı nitelendirmelerle yüzyüze getirdiğini görmektedirler.

    Bu "3K": Kızılbaş, Kürt, Komünist; Türkiye'de yaygınlık kazandırılan bir
    anlayışa göre, devlet düzenini tehdit eden ve bundan dolayı döndürülmesi, asimi-
    le edilmesi veya tutuklanıp sürgüne gönderilmesi ile etkisiz hale getirilmesi gere-
    ken bir azınlığı tanımlamaktadır. Bu üç nitelenme ile damgalanmış olan Tunce-
    li'nin gençleri çoğu zaman memleketlerinden dolayı işe alınmamakta ve yüksek
    okullara dil barajından dolayı da girememektedirler. Kürt dilinin yasaklanmasın-
    dan dolayı bu gençler ana-babalarının iki lisanhlığından daha farklı bir biçimde
    etkilenmişlerdir. Doğu Anadolu'nun siyasi ve ekonomik olarak geri bıraktırılma-
    sı, merkezi otoritenin Kürt halkı üzerinde sömürgeci baskı politikası uyguladığı
    kanısına gittikçe yaygınlık kazandırmaktadır (BEŞİKÇİ 1969, JAFAR 1976)

    Aşiretler arası çatışmaları ve meseleleri ortadan kaldırma şansının ancak ve
    ancak bir Ulusal Kurtuluş Savaşı'yla mümkün olduğu savunulmaktadır. Bu sava
    göre bu savaşım, aynı zamanda sınıf önderliğinde verilecek, ulusal sorun, silahlı
    mücadeleyle çözüme kavuşturulacaktır.

    Genç Dersim Kürtlerinin Batı'dan veya yeni "Horasan"larından (Moskova,
    Pekin) ithal ettikleri yeni terminolojide siyasi nitelendirme olarak Kızılbaş kavra-
    mını kabul etseler de bu ilk bakışta yalnızca kelime oyunu olduğu izlenimini ve-
    ren kavramda, yatan tarihsel yüklem, ciddiye alınmaktadır. Türkiye'deki siyasi
    güçler günümüzde artık Ortodoks sünni değil de, milliyetçi Türk ve anti-Komünist
    niteliğe bürünmüştür. Aynı zamanda Tunceli gibi Doğu Anadolu'daki iller eko-
    nomik, politik ve kültürel dıştalanmışlığın yeni bir biçimine bağlı olmaktadırlar.
    Bu gelişmelerin ışığı altında Alevi Rafızîliğin ikili gelişmesi çağdaş özel kimlik-
    ler çerçevesinde Ortadoğu'da yaygın bir manzara oluşturmaktadır (CANFİELO
    1973b: 1512)

    Bu ayrılma ve özgürleşme çabalarının üyeleri olan Kürtlerin "bel evlat"ları
    olarak mı siyasi kurtuluş mücadelesini algıladıkları, yoksa kendilerini Leninist bir
    tarikatın "yol evlat"arı olarak saydıkları ateist bir hareketin mi daha baskın çıkaca-
    ğı henüz netlik kazanmış değildir.

    414

    DİPNOTLAR

    (*) Toplam 10 ay bu araştırmanın sonucu elde edilen dokümanların değer-
    lendirilmesi Volkswagenwerk Vakfı ile Berlin Üniversitesi'nin desteği sayesinde
    olmuştur. Bu iki kurumun ilgili kişilerine teşekkür etmek istiyorum. -Erlan-
    gen'deki XX. Alman Oryantalist Günü'nde bu makalenin bir özetini sunma fırsa-
    tını bulmuştum- Ermeni, Macar ve Osmanlı metinlerinin çevirisi NADYA DO-
    NER; KRİSTİNA KEHL ve KAUS KREISER tarafından gerçekleştirilmiştir.

    (1)Anadolu'da, Muhammed'in damadı ve Şiilerin en önemli mukaddes kişi-
    liği olan Hz. Ali'nin taraftarlarına Alevi denilmektedir. Anadolu'nun Türk ve
    Kürt halkının bir bölümünün mensup olduğu bu öğretide, aynı zamanda İslam-ön-
    cesi (Ortadoğu, Eski İran ve Hrıstiyan) etkileri görülmektedir.

    (2)Hacı Bektaş adlı yarı efsanevi bir Veli ve Osmanlı İmparatorluğu'nda
    son derece yaygın olan bir İslâm tarikatının taraftarlarına Bektaşi adı verilmek
    dir.

    (3)İslâmiyet'te soylarını Peygamber'in ailesine (Ehl-i Beyt) kadar dayandı-
    ran kişilere Seyit denmektedir.

    (4)Kızılbaş kavramı, ilk önce İran ve Şii Safevi Hanedanı'nın kurucusu olan
    Şah İsmail'in taraftarları için kullanılmıştır. Daha sonra Anadolu'daki Rafızilerin
    tümü için bu kavram kullanılmıştır. (MELIKOFF: 49)

    (5)Mahalli tarihçilerin belirlemelerine göre kurbanların sayısı 60.000 (MU-
    RAT 1973:68) ile 100.000 (ŞİVAN 1975: 94) arasında verilmektedir.

    KAYNAKLAR

    Andranik: TERSİM; Tiflis, 1900

    Andreasyan, Hrand D.: Bir Ermeni Kaynağına Göre Celâli İsyanları, Ta-

    rih Dergisi, 17-18, 23-24, 1963

    Augustinus, Aurelius; De Moribus Ecclesiae Cathlicae et de Moribius
    Manichaeorum, İn: J-P (1877); MIGN (edit), Patrologia Latina; Sayı 32; col.
    1309-1378. Paris. Anthropos 74. 1979

    Aytekin, Sefer [kendi yayını] s. a. Buyruk. Ankara
    Bardakçı; Cemal, Kızılbaşlık Nedir? İstanbul 1945

    Baur, Ferdinand Christian, Das manichaische Religionssystem nach den
    Quellen neu untersuch und entwickelt. Tübingen. 1831

    Benekay, Yahya, Yaşayan Alevilik, İstanbul 1967
    Berger, Peter, The Social Reality of Religion. Harmondsworth, 1973
    Beşikçi, İsmail, Doğu Anadolu'nun Düzeni, İstanbul 1969
    Beşikçi, İsmail, Türk Tarih Tezi ve Kürt Sorunu. Ankara 1977
    Birge, John Kıngsley, The Bektaşi Order of Dervishes. London 1937

    415

    Bobek, Hans Soziale Raumbildımgen am Besiplel des Vorderen Orients.

    in: Tangugsberichte und wissenschaftliche Abhandlungen des Deutschen Geog-
    raphentags. Wiesbaden 1948.

    Boudyan, G. et M. Thier, Les eglises de Thil (Korluca) dans le vilayet de

    Tunceli (Turquie). (Tunceli bölgesinde Thil Kiliseleri) Revue des etudes arm'ni-
    ennes,n.s.9: 179-192. 1972

    Bruinessen, Martin Martinus van, Agha, Shaikh and State. Utrecht 1978.

    Bumke, Peter, Geçitveren: Zur wirtschhaftlichen Situation eines ostona-
    tolischen Dorfes. Mardom Nameh 2: 2-22. 1976

    Butyka, Dezsö, Das ehemalige Vilayet Dersim. Mitteilungen der Kaiser:
    lich-Königlichen Geographischen Gesellschaft 35: 99-126, 194-210. 1892 a.

    A Nyogati kurdokrol es Lakohelyeikröl. Bulletin de la Societe Hongroise
    de Geographie: 48-52, 224-251. 1892b.

    Cahen, Claude, Preottoman Turkey. London 1968

    Canfield, Robert Leroy, Faction and Conversion in a Plural Society: Re-
    ligious Alignments in the Hindu Kush. Ann Arbor. 1973a.

    The Ecology of Rural Ethnic Groups and the Spatial Dimensions of Po-
    wer. American Anthropologist 75: 1511-1528. 1973b.

    Colpe, Carsten, Der Manichaismus in der arabischen Überlieferung.

    Göttingen, 1954.

    Coon, Carleton S. Caracan: The Story of the Middle East. London, 1952
    Dersimi, Nuri, Kürdistan Tarihinde Dersim, Halep 1952
    Douglas, Mary, Purity and Danger. London 1966
    Eyüboğlu, Sabahattin, Pir Sultan Abdal, İstanbul 1977

    Faroqhı, Suraiya, The Tekke of Hacı Bektaş: Social Position and Econo-
    mic Activities. International Journal of Middle East Studies 7: 183-208

    Fırat, Mehmet Şerif, Doğu İlleri ve Varto Tarihi, Ankara 1970
    Gellner, Ernest, Saints of the Atlas. London 1969

    Gökalp, Altan, Hızır, tlyas, Hıdrellez: Les maitres du temps, le temps des
    hommes. in: R, Dor et M. Nicolas (ortak yayın). Quand le crible etait dans la pail-
    le. (Kalbur harmandayken) Paris 1978.

    Gölpınarlı, Abdülbaki, Manakıb-ı Hacı Bektaş-ı Veli, İstanbul 1958
    Hacı Bektaş Turizm Derneği, Hacı Bektaş Veli, Ankara, 1977

    Hadank, Kari, Mundarten der Zâzâ, hauptsachlich aus Siwerek und
    Kor. (Kurdicsh-Persische Forschungen, III/4) Berlin 1932.

    Hüschmann, Heinrich, Die altarmenischen Ortsnamen. Indogermanicshe
    Forschungen 16: 197-490. 1904

    416

    Jaba, Alexander, Recueil de notices et recits Kourdes. St. Petersbourg,
    1860.

    Jafer, Majeed R. Under-underdevelopment. Helsinki. 1976
    Kemali, Ali, Erzincan Tarihi, Ankara, 1932

    Krohn, Else, Vorislamisches in einigen vorderasiatischen Sekten und
    Derwischorden. Ethnologische Studien 1: 293-343.

    Kudat, Ayşe, Kirvelik, Ankara 1974

    Markwart, Josef, Südarmenien und die Tigrisquellen. Wien, 1930
    Meillassoux, Claude, Die vwilden' Früchte der Frau. Frankfurt/M. 1976.
    Melikoff, İrene, Le probleme Kızılbaş. Turcica 6: 49-67.(*)

    Notes sur les coutumes des Alevis: A propos de quelques fetes d'Anato-
    lie centrale. in: R. Dor et M. Nicolas, (Kendi yayını), Quand le crible etait dans
    la paille, Paris, 1978(**)

    Molyneux-Seel, L. A Journey in Dersim. Geographical Journal 44: 49-68,
    1914

    Müller, Klaus e. Kulturhistorische Studen zur Genese pseudoislamischer
    Sektengebilde in Vorderasien. Wiesbaden 1967

    Murat, Hıdır, Türkiye Şartlarında Kürt Halkının Kurtuluş Mücadelesi,

    (s. 1.) 1973

    Nestmann, Liesa, Bevölkerungsdichte und Vertilung. in: W. Kündig-Stei-
    ner, Die Türkei. Tübingen. 1974

    Oy tam, M. Tevfik, Bektaşiliğin İçyüzü, İstanbul 1970

    Planhol, Xavier de, Les fondements geographiques de l'histoire de L'is-
    lam. (İslam Tarihinin Coğrafyasal Temelleri) Paris 1968

    Polotsky, Hans Jakob, Münichaismus, in: G. Wıdengren, Der Manichais-

    mus. Darmstadt. 1977

    Ritter, Cari, Die Erdkunde von Asien: Band 10. Berlin 1843

    Scholem, Gershom, Von der mystischen Geştalt der Gottheit Frank-
    furt/M. 1977.

    Selaniki, Mustafa, Tarih, Freiburg, 1970.

    Sohrweıde, Hanna, Der Sieg der Saafawiden in Persien und seine Rück-
    wirkungen auf die Schiiten Anatoliens im 16. Jahrhundert. Der islam 41: 95-
    223, 1965

    Steiner, Franz, Notiz zur vergleichenden Ökonomie. in: Frıtz Kramer und
    Chrıstian Sigrist [ortak yayın], Gesellschaften ohne Staat, Band 1: Gleichheit und
    Gegenseitigkeit, Frankfurt/M.

    417

    Sümer, Faruk, Kara Koyunlular, Ankara 1967.

    -Safevi Devletinin Kuruluşu ve Gelişmesinde Anadolu Türklerinin Ro-
    lü, Ankara 1976.

    Sykes, Mark, The Caliph's Last Heritage. London 1915.

    Sıvan, S. A. Kürt Millet Hareketleri ve Irak'ta Kürdistan İhtilâli. Stock-
    holm, 1975.

    Taylor, J. G. Journal of a Tour in Armenia, Kürdistan, and Upper Me-
    sopotamia, with Notes of Researches in the Deyrsim Dagh, in 1866. Journal of
    the Royal Geographical Society 38: 281-346.

    Woods, John E. The Aqquyunlu: Clan, Confederation, Empire. Minnea-
    polis 1976.

    Yalman, Nur, İslamic Reform and the Mystic Tradition in Eastern Tur-
    key. Archives Europeennes de Sociologie 10: 41-60

    Yayınevinin Notu

    (*) Şubat 1975'de Münih Üniversitesi'nde bir konferansta sunulan bu bildirinin
    Türkçe çevirisi İlhan Cem Erseven tarafından yapılmış ve "Kızılbaş Sorunu" başlığı
    altında "Aleviler İçin Ne Dediler?" adlı kitapta yayınlanmıştır. Bkz. Ant Yayınlan,
    1990, İst.

    (**) Bu kısa yazı da, İlhan Cem Erseven tarafından Türkçeleştirilip Türk Folkloru
    Dergisinde yayınlanmıştır. Bkz. Anadolu Alevilerinin Bazı Törenleri Üzerine, a.g.
    dergi, sayı: 72, Haziran 1985, İst.

    Kaynak-Peter J. Bumke: "Kızılbaş Kürden in Dersim (Tunceli; Turkei)/
    Marginalitât und Haresie" (Dersim'de Kızılbaş Kürtler /Aykırılaşma ve
    Rafızîlik); Anîhropos 74/979 s. 530-548 [Bu yazı daha önce "Kürtler Üzerine Ta-
    rih ve Folklor Yazılan" Öz-Ge Yay. 1991 'de yayımlandı.]

    (Almanca'dan Çeviren: Müzeyyen Güzelgün)



    DERSİM'DE KIZILBAŞ KÜRTLER

    Marjinalite (Aykırılaşma) ve Rafızilik
    Peter J. Bumke
    Sayfa 404-418 (Almanca'dan Çeviren: Müzeyyen Güzelgün)

    Kaynak: Alevilik ve Kurtler 1997 Wuppertal Almanya, Mehmet Bayrak

    Kaynak: http://www.dersim.biz/html/peter_j__bumke.html

    Redaksiyon: Z. Dersim



    Mit folgendem Code, können Sie den Beitrag ganz bequem auf ihrer Homepage verlinken



    Weitere Beiträge aus dem Forum DERSİM-ZAZA ARŞİVİ

    POLITIKA, YASAM ve GÜNCEL SORUNLAR - gepostet von dersim am Mittwoch 06.12.2006
    Iki Türk Boyu: Zaza ve Kurmanclar_Hayri Basbug - gepostet von dersim am Donnerstag 28.06.2007
    SALDIRILARIN ve ÇATISMALARIN SONU NEREYE VARACAK - gepostet von dersim am Freitag 15.12.2006
    Mehmet Bayrak ile Söylesi - gepostet von dersim am Dienstag 31.07.2007



    Ähnliche Beiträge wie "DERSIM DE KIZILBAS KÜRTLER_Peter J. Bumke"

    kürtler rahat rahat site kurup türklere hakaret edioalr - oznur (Donnerstag 09.08.2007)
    Meleklerin Dersim dansı - dersim (Sonntag 20.01.2008)
    EUROPA II. DERSIM KULTURFESTIVAL - dersim (Sonntag 27.05.2007)
    DERSIM COGRAFYASI - dersim (Donnerstag 07.12.2006)
    DERSIM INANCINDA HIZIR ve HIZIR ORUCU_M. Tornêğeyali - dersim (Freitag 15.12.2006)
    Grup Deyis - Dersim Icin / Hemi Gardas - miraz (Mittwoch 08.11.2006)
    DERSİM DİRENİŞLERİ_M. Tornêğeyali - dersim (Freitag 15.12.2006)
    kürtler ne yapmaya çalişiyor? - oznur (Donnerstag 09.08.2007)
    DERSIM INANCI - dersim (Dienstag 05.12.2006)