Zweinstein, here i come!

De Drie Bezemstelen
Verfügbare Informationen zu "Zweinstein, here i come!"

  • Qualität des Beitrags: 0 Sterne
  • Beteiligte Poster: Anonymous - Sam
  • Forum: De Drie Bezemstelen
  • Forenbeschreibung: Magican & Magiconally
  • aus dem Unterforum: Archief
  • Antworten: 31
  • Forum gestartet am: Mittwoch 02.03.2005
  • Sprache: englisch
  • Link zum Originaltopic: Zweinstein, here i come!
  • Letzte Antwort: vor 17 Jahren, 2 Monaten, 13 Tagen, 21 Stunden, 53 Minuten
  • Alle Beiträge und Antworten zu "Zweinstein, here i come!"

    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 31.03.2005, 23:17

    Zweinstein, here i come!
    Hier komt mijn verhaal. Het gaat over Daphne, een meisje die naar Zweinstein gaat. Ze zit in hetzelfde jaar als haar vriendin, Hermelien. Vroeger zat ze op Beuxbatons, tot ze Hermelien ontmoettte en ze naar naar Zweinstein wou gaan. Daar ontmoet ze nieuwe mensen en gaat een nieuwe wereld voor haar open. Dit verhaal zit al lang in mijn hoofd, en ik ben blij dat ik het nu eindelijk kan posten (zie volgende bericht)

    1. Goedemorgen
    2. Haast
    3. Hallo...
    4. Ojee...
    5. Hallo... (alweer)
    6. Zwijgen
    7. Hoop
    8. Zweinstein
    9. Het sorteerlied
    10. Sorteren
    11. Het buffet
    12. Voorproefje
    13. Aangenaam
    14. Geluk bij ongeluk
    15. Huh?
    16. Er bloeit iets
    17. Wauw!
    18. Lunch
    19. O jee...
    20. Dat zie je niet vaak!
    21. Behulpzaam
    22. Vrienden?
    23. Eh...
    24. Gemeen...
    25. Een wazige waarschuwing...
    26. Veel geluk en stik erin!
    27. Hulp komt eraan...
    28. Bezorgd



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 31.03.2005, 23:33


    Goedemorgen

    Driiiing......... driiiiiing......... De deurbel. Daphne rekte zich uit en keek om zich heen. Het was waarschijnlijk weer die stomme postbode, die een oogje had op haar moeder. Waarschijnlijk. Daphne ging anders liggen. Wat was er zo speciaal aan deze dag? Waarom was ze gisteren weer zo opgewonden? Ja! Ze ging vandaag naar Zweinstein! Toen Daphne met de jaarlijkse Beuxbatons schoolreis Hermelien Griffel tegenkwam, waren ze meteen beste vriendinnen geworden. Hermelien zat op hetzelfde strand waar ze met de hele school heen gingen. Ze waren de hele tijd aan het babbelen, en toen Hermelien over Zweinstein begon, was Daphne meteen verkocht. En vandaag was het de grote dag. Hermelien was blijven slapen en straks zouden ze samen met de Zweinsteinexpress naar Zweinstein gaan, waarover Hermelien in geuren en kleuren over verteld had. Daphne keek naar opzij en zag dat het logeerbedje leeg was. Hermelien was dus al wakker. Daphne stond recht en nam haar kamerjas. Ze deed hem aan en ging naar beneden. Daar vond ze haar moeder en jongere broertje, Geoffrey. En Hermelien, die met een snee brood de Ochtendprofeet bekeek. Ze keek op toen ze Daphne zag en glimlachte. 'Hoi! Lekker geslapen?' vroeg Hermelien. 'Yep, heerlijk.' antwoordde Daphne. Ze kwam erbij zitten en nam de doos cornflakes. Magische mannetjes met extra chocolade. Niet echt gezond, maar wel lekker. 'Dus, kijk je ernaar uit?' vroeg Hermelien, die de krant neerlegde. 'Ja!' riep Daphne uit. 'Ik kan niet wachten tot ik op mijn nieuwe school zit!' Ze nam de melk en liet het over haar enorme berg cornflakes lopen. 'Wanneer vertrekken we, mama?' 'Wat' Haar moeder keek verstrooid naar de klok. 'Euh.... het is nu halfelf. Wanneer vertrekt je trein, lieverd?' 'Wanneer vertrekt de trein, Hermelien?' vroeg Daphne onverschillig. Hermelien trok wit weg en fluisterde 'Elf uur.' Daphne werd ook bleekjes, maar sprong toen op en sleepte Hermelien naar de auto, terwijl haar moeder hetzelfde met Geoff deed. Wat als we te laat komen? dacht Daphne bang. Ze bekeek de appel die ze snel had meegegritst. Zouden ze op me wachten? Ze keek het raam uit.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 01.04.2005, 13:03


    Haast

    'Sneller! Nog 10 minuten!' Ze holden het station binnen en gingen bij de muur staan. 'Waar is je trein, lieverd? Waar moet je heen?' vroeg Daphne's moeder. 'Euh.....' Daphne was nog nooit naar Zweinstein gegaan en wist niets van de magische muur. 'Daar! Daar moeten we zijn!' riep Hermelien. Ze keken naar de muur die ze aanwees. 'Maar dat is een muur! Daar kunnen we niet door!' klaagde Daphne. 'Tuurlijk wel! Je moet er doorheen lopen! Ik stel voor dat je hier afscheid neemt en dat jullie voor de muur gaan staan.....' Hermelien wees enkele plaatsen aan. Daphne gaf haar moeder een knuffel en ze kietelde Geoffrey. 'Pas op jezelf, Geoff. En vergeet de kat niet te voeren!' Hermelien en Daphne gingen voor de muur staan en Hermelien vroeg 'Ben je klaar?' waarop Daphne antwoordde 'Je bent gek. We geraken nooit door een muur heen.' Hermelien grijnsde even en samen gingen ze verder. Daphne 's moeder en Geoffrey gingen zo staan dat niemand kon zien dat er 2 kinderen door de muur verdwenen. 'Dag meid.' Ze keken nog even naar de muur waardoor Daphne en Hermelien net doorheen waren gegaan. 'Het ga je goed. Kom, Geoffrey, je moet om halftwaalf in je koets zitten. Je moet naar Beuxbatons ' jongensschool gaan.' Daarop gingen ze verder, naar buiten.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 01.04.2005, 21:12


    Hallo...

    Daphne durfde haast niet te kijken. Was het gelukt? Waren ze echt door die muur heen gegaan? 'Daphne? Daphne?' Dat was zij. En iemand riep haar. Hermelien! Het was haar stem. 'Daphne?' Ze deed haar ogen open en zag dat ze op een perron stond, en vlak voor haar stond hij: De grote stoomtrein. De Zweinsteinexpress. Daphne keek er vol bewondering naar en besefte niet dat Hermelien aan haar kleren trok, op haar schouder tikte en haar naam riep. 'Daphne! We moeten ons haasten! De trein vertrekt over..... o, laat ook maar. Stap wel op tijd in. Ik zie je zo!' Hermelien verdween in een massa mensen die opstapten, zwaaiden of door de muur heen wouden gaan. Daphne besefte niet dat ze in de weg stond en werd dus hard in de rug geraakt door het karretje van een lange, slungelachtige jongen met rood haar en een hoop sproeten. 'Kijk toch uit, stom mens! riep de jongen uit. 'Maarja, wie gaat hier dan ook staan! Ik....' Hij keek Daphne aandachtig aan. 'Jou heb ik nog nooit gezien. Ben je nieuw? Haha, dan word je ingedeeld, terwijl je even oud bent als iemand van mijn leeftijd! Ik zie je daar al staan, tussen al die kleine, bibberende eerstejaars. Ha! Succes, oentje!' De jongen verdween in de massa en Daphne zette een stapje opzij. Zo. Nu stond ze niet meer in de weg! Nu kon niemand haar nog omverrijden met een karretje! Net toen ze dat dacht, werd ze overhoop gereden door een jongen die haar niet had gezien. De jongen wou snel doorrijden, maar Daphne hoorde een stem van een man die waarschijnlijk de vader van die jongen was. 'Draco! Help dat meisje overeind. NU!' De jongen bekeek haar kil, maar zijn blik werd vriendelijker toen hij zag hoe knap dat meisje wel was. Hij hielp Daphne, die ook naar hem bleef kijken. De jongen was bleek. Zeer bleek. Maar toch..... leuk. Hij had witblondachtig haar en lichtblauwe ogen, die teder in de hare keken. Daphne smolt meteen voor hem en bedankte hem toen ze rechtstond. 'Hoi. Ik ben Daphne. En jij bent..... Draco?' De jongen keek vreemd, maar blij, alsof hij niet kon geloven dat dat meisje tegen hem praatte. 'Ja.' antwoordde hij dan maar. 'Ik... ik.... ik heb je nog nooit hier genien.' stamelde hij 'Gewat?' vroeg Daphne, die hem niet begrepen had. 'Gezien.' verbeterde de jongen vlug. 'Ik heb je hier nog nooit gezien.' 'Tja, ik zat eerst op een andere school, maar Zweinstein leek me leuker.' antwoordde Daphne. 'Ow. Tja, daaraan zal het liggen. Dat ik je nog nooit heb gezien.' zei de jongen. 'Dus... je bent nieuw. En je kent niets op Zweinstein. Mag ik je..... mag ik.....' 'Ja?' vroeg Daphne. 'Mag ik je een rondleiding geven zodat je alles kent op Zweinstein en je nooit verloren kan lopen en ik je beter kan leren kennen?' vroeg de jongen in 1 keer. Daphne wist niet goed wat te zeggen en de jongen besefte dat hij het beter rustiger had gevraagd en minder informatie had moeten geven. Hij kreeg spijt, kreeg een rood blosje en zei: 'Je kan ook nee zeggen als je het niet wil.....ik begrijp' 'Zottie toch!' onderbrak Daphne hem. 'Het lijkt me leuk als je me een rondleiding zou geven! Ik kijk ernaar uit. Leg maar wat uit op de trein, ik wil graag meer over je weten.....' ze werd rood. 'Over Zweinstein, bedoel ik.' 'Ja, oke.' zei de jongen, die ook even rood werd maar haar dan meenam naar de trein. 'Ik ben dus Draco Malfidus en.........'



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 01.04.2005, 22:39


    O jee

    Hermelien werd ongerust. Zij, Harry en Ron zaten al even te wachten op Daphne. Ze keek weer het raam uit, ze keek naar de mensen die nog snel opstapten of begonnen te zwaaien. De trein kwam langzaam in beweging. 'Zou ze wel op tijd opgestapt zijn?' vroeg Hermelien ongerust. Ze bekeek de mensen die zwaaiden. 'Wat als ze daar nog staat? Ze kan nergens heen.....' 'Toe nou, Hermelien.' suste Ron haar. 'Tuurlijk is ze op tijd opgestapt. Heb je haar gezegd dat ze op de trein moest stappen?' 'Ja...' zei Hermelien zachtjes. 'En weet ze dat de trein zou vertrekken om elf uur stipt?' 'Ja...' 'Is ze een imbeciel kind zonder horloge dat geen klok kan lezen en ook nog eens doof is?' voreg Ron nonchalant. 'Nee!' riep Hermelien kwaad. 'Dan is ze normaal gezien opgestapt en is aaales oke.' Ron leunde wat verder achterover om relaxed te lijken, maar Hermelien stond op. 'Ik ga haar zoeken! Blijven jullie hier.' Voor ze iets konden zeggen, was Hermelien al naar buiten gegaan en ging ze de coupés af. Ze keek heen en weer en tuurde overal naar binnen. Omdat ze zo druk aan het rondkijken was, zag ze de twee mensen aan het einde van de gang niet staan. Het waren een jongen en een meisje, die zachtjes met elkaar praatten en het meisje giechelde even zachtjes. Ze frulde aan de jongen zijn haar en knipperde met haar ogen. De jongen boog langzaam naar voren en keek het meisje diep in haar ogen. Het meisje wou ook net haar hoofd buigen toen Hermelien riep: 'Daphne!' Het koppeltje keek op keek naar Hermelien. De jongen was Draco Malfidus, het hatelijkste kind van de wereld, en het meisje was inderdaad Daphne. 'Hoe.... ik..... ik..... ' stamelde Hermelien. Ze kon het nog steeds niet geloven dat haar allerbeste vriendin met Draco stond te zoenen. 'Meekomen jij!' Hermelien nam Daphne bij haar arm en sleepte haar mee. Draco wou zijn coupé binnengaan, maar daarvoor boog hij even naar achteren. Daphne keek net op dat moment zijn kant uit, en net voor ze haar coupé binnen werd geduwd, knipoogde ze even naar hem. En ze kreeg een knipoog terug.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 02.04.2005, 16:38


    Hallo...(alweer)

    'Dit is dus Daphne, mijn vriendin die vroeger op Beuxbatons zat.' zei Hermelien, die Daphne naar binnen duwde. Harry en Ron keken allebei op. 'Hoi.' zei Harry. 'Ik ben Harry.' Dan keek hij naar Ron. Maar die zei niets. Harry gaf Ron een por. 'Zeg dan iets! Stel je voor!' Daphne had hem gehoord. 'Geeft niet, we kennen elkaar al.' 'O ja? Wat leuk!' riep Hermelien uit. 'Vanwaar kennen jullie elkaar dan?' Ze keek van Daphne naar Ron en terug. 'Nou....' begon Daphne. 'Ik heb haar uitgemaakt op het perron.' zei Ron. 'Ron!' zei Hermelien. 'Dat meen je niet! Zei je nu net dat je mijn beste vriendin hebt uitgemaakt? Uitgejouwd? Uitgelachen?' ze werd rood, alsof ze ging ontploffen en ze boog zich over Ron heen. 'Nou?' vroeg ze. 'J-ja.' antwoordde Ron zachtjes. Hij zakte achterover toen Hermelien dichterbij kwam staan. Daphne kon moeilijk zien wie het roodst was. het zal toch geen groot verschil geweest zjin. Hermelien nam diep adem, het leek net alsof ze opzwol, en Daphne dacht eerst dat dat inderdaad zo was. Maar dan had ze alles door, bukte ze zich en stak ze haar vingers in haar oren. Ja, het was zover. Alles wat Hermelien wou zeggen, kwam eruit. Haar mond stond wagenwijd open en ze schreeuwde tegen Ron. Haar mond was even groot als Ron z'n ogen, die verbaasd open stonden. De uil in de kooi die Harry op zijn schoot had, begon geschrokken te krassen, Knikkebeen, de rode kat van Hermelien sprong blazend op het bagagerek en een klein uiltje vloog opgewonden over hun hoofden. Hermelien schreeuwde ongeveer 20 seconden tegen Ron, die alles opving met zijn inmiddels knalrode oren. Daphne was verbaasd over die roodheid, maar herinnerde zich dan dat Hermelien ooit tegen haar had gezegd dat Rons oren altijd rood werden als hij kwaad werd of zich vreselijk schaamde. Harry kwam bij Daphne zitten, achter haar hutkoffer, omdat hij dacht dat hij daar misschien minder lawaai zou horen omdat de hutkoffer alles zou tegenhouden. Niet dus. Hermelien bleef schreeuwen tot ze geen adem meer had en een beetje stond te hijgen. Daarna ging ze weer zitten en keek Ron aan. Die was ondertussen bijna in de kussens weggezakt. Daphne en Harry kwamen alletwee tegelijk piepen boven de hutkoffer en de dieren werden weer rustig. Knikkebeen sprong naar beneden en de sneeuwwitte uil ging op zjn stokje zitten. Het kleinere uiltje bleef echter nog wat rondvliegen. Harry en Daphne gingen weer zitten en Daphne keek naar Hermelien, die nog steeds naar Ron staarde. Wow, dacht Daphne, als blikken konden doden..... De rest van de treinrit bleef het stil, behalve toen Daphne enkele dingen vroeg als: Hoe heten jullie? Waar komen jullie vandaan? Hoe heet je huisdier? en Is het nog ver? Toen Daphne wist wat ze weten wou, kwam er een heks voorbij met een karretje, dat volgeladen was met allerlei soorten snoep. Daphne kocht enkele chocokikkers en deelde ze uit. Hermelien snoof even en mompelde iets dat op 'vegevingsgezind' leek toen Daphne een chocokikker aan Ron gaf. Toen Ron zijn kikker ophad, leek hij weer vrolijker te zijn en bood hij zijn excuses aan. Hermelien leek ook niet meer zo kwaad en begon te vertellen over haar vakantie. De vier vrienden waren vrolijk aan het babbelen toen plots drie mensen aan hun coupé kwamen staan en de deur opentrokken.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 03.04.2005, 16:21


    Zwijgen

    Ze keken verbaasd op naar diegene die ietsje naar voren leunde. Alhoewel, verbaasd? Hermelien keek argwanend, Ron keek met grote ogen en Harry keek zelfs walgend naar die persoon die binnenkeek. Daphne keek eerder blij verrast toen ze zag dat Draco binnenkwam. Draco zelf keek nogal arrogant, spottend. Hij ging het rijtje af. 'Ha, Potje, ben jij er ook weer?' De twee jongens achter hem grinnikten, als dikke biggen op zoek naar wat afval. 'En je vriendinnetje, Bevertand. En onze Wezelvrind is er ook weer bij, wat gezellig! En hier hebben we.....' Hij keek nogal verbaasd toen hij zag dat Daphne bij hen zat. Zijn blik verzachtte even toen Daphne breed glimlachte en de neiging kreeg om te zwaaien, maar dan keek hij weer verbaasd en keek hij de coupé rond. Het leek net alsof hij hulp zocht, iemand die hem zou vertellen wat hij zeggen moest. Toen niemand dat zei draaide hij zich om en beende hij weg. Zijn varken-vrienden bleven staan, maar gingen dan achter hem aan. Ron, Harry en Daphne keken hen verbaasd na, maar Hermelien snapte het. Toen haar drie coupégenoten haar bekeken met een Hermelien-we-snappen-het-niet-blik zuchtte ze even en begon het dan uit te leggen. 'Daphne, hij was een beetje licht geschokt toen hij jou hier zag zitten, samen met ons.' Daphne keek haar nog steeds niet-begrijpend aan. Na een tweede zucht vervolgde Hermelien: 'Daphne, Draco Malfidus is onze ergste vijand. Hij pest ons en lacht ons uit, en hij vindt het volgens mij niet zo leuk dat je bevriend bent met ons. Maarja, wat wil je dan, als zijn liefje.' 'Liefje?' vroeg Ron. Hij trok een gezicht alsof hij met zijn zus moest trouwen. 'Ben jij zijn liefje?' Hij keek naar Daphne, maar nu met een gezicht alsof ze bedekt was met donkerbruine wratten. Daphne begon kwaad 'Ben ik niet! We zijn gewoon-' 'Goede vrienden?' kapte Hermelien haar zin af. Daphne keek kwaad naar Hermelien. 'Ik ben NIET zijn liefje, ja?' Hermelien zuchtte en toen Daphne weer verder wou zeuren, zei ze maar gauw: 'We moeten ons maar omkleden. We zullen er bijna zijn.' Zwijgend kleedden ze zich om, tenzij je het gemorrel van Daphne meetelde, die almaar dingen zei zoals 'Pff, liefje. Wat denkt die wel?......... ik mag mijn eigen vrienden al niet meer kiezen......... stomme trut..........'



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 03.04.2005, 23:30


    Hoop

    Daphne, Hermelien, Ron en Harry zaten te wachten in de trein. Ze hadden zich omgekleed en keken nu een beetje rond, naar elkaar of naar buiten. Daphne had ondertussen het kleine uiltje, dat blijkbaar Koe heette, naar beneden gelokt en rustig gekregen. Het dingetje zat nu zacht koerend op haar schoot. Naast haar zat Hermelien, die gespannen het raam uitkeek, alsof ze de eerste wou zijn die een glimp kon opvangen van het kasteel. Tegenover Hermelien zat Ron, die minder gespannen zat en met zijn chocokikkerplaatjes een spannend verhaal aan het naspelen was. Momenteel was het kaartje van Albus Perkamentus aan het springen op het kaartje van Dolorus de Dikzak. De fotootjes erop waren echter weg. Toch bleef Ron hevig doorspelen. Naast hem zat Harry, die een beetje rondkeek. een beetje naar buiten kijken, een beetje door de coupédeur kijken, het verhaal van Ron volgen....... Daphne viel bijna in slaap, tot Hermelien plots riep van: 'Daphne, kom kijken! Je kan Zweinstein zien!' Daarop sprong Daphne recht en ging ze aan het raampje kijken. En inderdaad, toen ze naar buiten keek, zag ze een groot kasteel staan, groter dan haar vorige school, en mooier ook. 'Hermelien!' riep ze uit. 'Het is mooier dan je hebt gezegd! Veel, veel mooier!' Ze bleef bij het raampje staan tot ze bij een perron aankwamen. Er stond niemand, behalve een heel groot persoon die een lantaarn bij zich had en vrolijk begon te zwaaien toen de trein arriveerde. 'Wie is dat?' vroeg Daphne bang. Ze had een beetje schrik gekregen toen ze zag hoe groot die vent wel was. 'Dat is Hagrid maar.' zei Hermelien sussend. 'Een goede vriend van ons. Hij ziet er nogal beangstigend uit, maar hij doet geen vlieg kwaad.' Maar toen ze uitstapten leek de man nog veel groter dan toen ze in de trein zaten en Daphne werd weer bang. 'Eerstejaars, hierheen! Jullie motten op tijd aankommen, he!' riep de man. Hij had een vrij zware stem, die prima paste bij zijn uiterlijk. Hij was groot en eigenlijk toch wel vrij dik, en op zijn mollige lijf stond een groot hoofd, met wilde, zwarte haren en een al even zwarte baard. Daphne werd banger en banger toen ze alsmaar dichter en dichterbij kwamen. Uiteindelijk stonden ze vlak bij hem en trok Harry aan de man zijn kleren. Die draaide zich om, en Daphne dacht dat ze een glimlach zag toen de man hun bekeek. 'Harry! Ron! Hermelien!' begon hij vrolijk. 'Jullie zijn er ok weer bij! En een nieuwe vrindin! Guzellig hoor! Hoe heet je, meissie?' Daphne, die eerst bang was, werd rustig toen ze dit blije gezicht zag. 'Ik ben Daphne, Hermeliens vriendin.' zei ze kalm. 'Ik ben nieuw hier.' 'Ach zo, das fijn, das fijn. Volgens mij mag je dan effe met de anderen van je leeftijd meegan. Da's guzelliger, hé.' Hagrid knipoogde even en gebaarde dat ze de rest moesten volgen. 'Best aardig.' zei Daphne tegen Hermelien. 'Wat?' vroeg die. 'Ik versta je niet goed, met al die kinderen hier.....' Ze gebaarde naar de anderen, die dromden om eerst te kunnen lopen. 'Dat die Hagrid best aardig is!' riep Daphne. Hermelien knikte. Ondertussen waren er al minder mensen, want die waren ingestapt in koetsen, die getrokken werden door grote, zwarte paarden. Ron en Hermelien kozen een koets uit terwijl Harry en Daphne naar de paarden bleven kijken. 'Wat zijn ze mooi, hé?' vroeg Daphne aan Harry. Hij keek haar verbaasd aan. 'Kan jij ze zien?' vroeg hij. 'Ja.' antwoordde Daphne. 'Ow...' Harry probeerde medelijdend te zijn. 'Wat erg. Het spijt me.' 'Het geeft niet.' zei Daphne. 'Ik ben er al overheen.' Ze stapten zwijgen in. Nouja, Harry stapte zwijgend in. Daphne stond op het onderste trapje toen ze zag dat Draco ook in wilde stappen. Ze zwaaide even naar hem. Draco keek even rond, en toen hij zeker wist dat niemand hem kon zien, zwaaide hij gauw terug, met een vrolijk, opgelaten gezicht. Daphne, die nu wist dat hij haar nog steeds leuk vond, stapte opgelucht in.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 04.04.2005, 22:25


    Zweinstein

    'Waarom bleef je zo lang buiten?' vroeg Hermelien toen Daphne eindelijk instapte. 'Ik bleef even naar de Terzielers kijken.' zei Daphne. 'Kan je ze dan zien?' vroeg Ron verbaasd. 'Ja.' Daphne keek Ron aan. 'Ja, ik kan ze zien.' 'Hoe is het gebeurd? En met wie is het gebeurd?' Ron boog zich neuwsgierig voorover, maar werd haast achterover geblazen door Hermelien, die weer kwaad begon te worden. 'Ron!' riep ze. 'Hoe onbeleefd kan je wel zijn? Zoiets vraag je toch niet?' Ron, die even geschrokken was, keek even naar Harry, alsof hij hulp zocht. Maar Harry zei: 'Hermelien heeft wel een punt.' Ron werd even stil, maar begon dan weer. 'Maar ik wou gewoon weten -' 'Mijn vader.' onderbrak Daphne hem. 'Wat?' vroeg Ron. 'Mijn vader.' herhaalde Daphne. 'Ik zag hoe mijn vader overreden werd door een trein toen ik 6 was.' ze keek hem droevig aan. Daphne bleef stil, maar toch kwamen een enkele tranen in haar ogen. Hermelien, die het gezien had, keek Ron kil aan. 'Ben je nu tevreden?' Ron werd weer even rood en het leek alsof hij in zijn stoeltje wegzonk, zoals in de trein. 'Sorry....' mompelde hij. Hij zakte nog iets dieper weg, maar hipte weer omhoog toen ze over een bobbel in de weg reden. Daphne, wiens tranen nu geluidloos over haar wangen stroomden, keek toe hoe Ron en Hermelien elkaar nog steeds zwijgend aankeken. Harry boog zich naar haar toe. 'Ze hebben wel meer ruzie. En meetstal veel erger. Het spijt me van je vader.' hij stak zijn hand in zijn broekzak en haalde er een zakdoek uit, die hij aan Daphne gaf. 'Dankje.' zei ze. Ze droogde haar tranen en keek Harry aan. 'Ik ben er toch ongeveer overheen.' Maar toch kwam er een nieuwe traan, die ze weer opving in de zakdoek. 'Hé.' zei Harry. 'Kijk eens naar buiten.' hij wees naar het raampje. Daphne schoof wat meer naar rechts en keek naar buiten. Daar stond het enorme kasteel van Zweinstein. Daphne's ogen werden groot en ze keek naar boven, maar de hoge torens kon ze niet zien. Ze drukte haar neus tegen het raam en gluurde naar buiten. De voordeuren stonden open en ze kon naar binnen kijken. Ze zag een deeltje van een stenen muur, en allemaal kinderen die binnen probeerden te komen, en zelfs vastzaten in de haast om binnen te zijn. Hun rijtuig stopte en ze stapten allevier uit. Ze sleepten hun koffers mee (Daphne was ze bijna vergeten in de haast om het kasteel te zien) naar de voordeuren en ze gingen naar binnen. 'Zet ze hier maar neer.' zei Harry. Ze zetten hun koffers bij elkaar en gingen door naar iets wat iedereen de Grote Zaal noemde. Daar stonden vijf lange tafels, vier vlak voor hen en één aan de andere kant van de zaal. Babbelend gingen ze zitten aan een tafel. Draco ging zitten aan de tafel naast hen. Daphne keek beteuterd. 'Hij moet gaan zitten aan zijn afdelingstafel.' zei Hermelien. 'Ow.' zei Daphne. Wat rot zeg! dacht ze. Daphne boog zich naar Hermelien toe. 'Denk je dat -' Maar voor ze haar zin kon afmaken, zwaaiden de deuren weer open en kwam een streng uitziende dame naar voren, gevolgd door enkele kinderen, die blijkbaar eerstejaars waren. Ze keken bang en zenuwachtig rond. Daphne wist wat ze voelden. Zij was ook nogal zenuwachtig. 'Willen alle overige niet-ingedeelde leerlingen naar voren komen?' vroeg de dame. 'Je moet gaan!' fluisterde Hermelien. Ze gaf Daphne een por. Daphne stond gauw op en ging naar voren, samen met nog enkele leerlingen, die van alle tafels kwamen. De vrouw zette een krukje neer met een hoed erop. Wat moet die ouwe hoed daar nou?' dacht Daphne. Maar dan herinnerde ze zich wat Hermelien had gezegd over de Sorteerhoed. En ja, de scheur aan de rand ging open en de hoed begon te praten.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 05.04.2005, 19:40


    Het sorteerlied

    Ik vertel u het verhaal
    van kind'ren o zo klein.
    Die ooit gingen naar een toverschool,
    ons teergeliefd Zweinstein.
    Het waren goede vrienden
    toen ze zaten op de trein.
    Ze hadden geen idee
    hoe het op school zou zijn.
    Kleine Jan kwam bij Huffelpuf
    want hij werkte goed mee.
    En als iemand hem een opdracht gaf,
    hielp hij graag mee.
    Pietje hoorde in Griffoendor thuis
    en daar voelde hij zich goed.
    Maarja, wat had je dan gedacht,
    met zijn leeuwenmoed.
    Toen kwam Ben naar voren
    en wat ik zei, was speciaal.
    Hij hoorde thuis in Zwadderich
    en dat vond hij abnormaal.
    Tenslotte was Tom aan de beurt
    en je kan raden wat het was.
    Inderdaad, bij Ravenklauw,
    was hij in zijn sas.
    De vier vrienden waren gescheiden
    en dat was niet zo leuk.
    Want toen Ben Pietje zag,
    lachte hij zich een breuk.
    Piet zag Ben ook niet zo graag.
    Hij haatte Ben.
    En uitendelijk vond hij een goede methode:
    Hij negeerde hem.
    Tom dacht dat Jantje dom was,
    omdat die bij Huffelpuf zat.
    Maar Jantje was toch weel heel slim
    en schopte Tom onder z'n gat.
    Tom was daar nogal kwaad over
    en gedroeg zich niet als een heer.
    Dus ook deze twee vrienden
    spraken tegen elkaar niet meer.
    Die vier kinderen,
    eerst zulke goede vrienden,
    konden het dus uitendelijk
    niet meer met elkaar vinden.
    Ze groeiden uit elkaar
    zoals dat wel meer is.
    Maar ze hadden elkaar nodig,
    dus ze hadden het goed mis.
    Denk dus altijd: We hebben elkaar nodig!
    als je ruzie maakt.
    Je moet het meteen bijleggen
    voordat je elkaar diep raakt.
    Blijf dus altijd vrienden,
    wat er ook gebeurt.
    Maar jullie zullen nu denken:
    Die hoed heeft genoeg gezeurd!
    Dat vind ik eigenlijk ook wel
    dus ik hou nu op.
    Kom nu een voor een naar voren
    en zet me op je kop!

    De hoed zweeg nu, en iedereen begon te klappen. Ook Daphne, die diep onder de indruk was. Ze keek klappend toe hoe de dame een rol papier nam en die openrolde. 'Als je je naam hoort, kom je naar voren en zet je de hoed op.'



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 06.04.2005, 15:48


    Sorteren

    'O, dit is zo spannend!' zei een meisje. Daphne keek om. Het meisje had lang, roodbruin haar en opvallend groene ogen. 'Ja hé?' antwoordde Daphne. Het meisje keek naar haar alsof ze nadacht. 'Ken ik jou niet?' vroeg ze. Daphne dacht even na. 'Sissy?' schrok ze. 'Daphne?' vroeg het meisje op haar beurt. 'Ben jij dat?' Daphne keek nog even naar die groene ogen en herkende dan Sissy, haar vriendin van Beuxbatons. 'Sissy!' Ze vlogen elkaar in de armen. Niemand zag het, want iedereen keek geconcentreerd hoe een jongen met grote voortanden naar voren kwam en de hoed op zijn hoofd zette. 'Daphne!' Ze lieten elkaar los en gingen weer op hun plaats staan. 'Ik heb je zo gemist! Ik dacht dat ik je niet meer zou zien, nu ik naar een andere school zou gaan. Maarja, mijn ouders zeiden dat deze school beter was enzo...' Sissy rolde even met haar ogen, maar keek dan weer blij. 'Katrina is hier ook! Ze staat hier ergens.... Daar!' Sissy wees naar een plaats en Daphne keek even die richting uit. Daar stond inderdaad Katrina, met haar lange, blonde lokken die heen en weer zwaaiden. Katrina, met haar wipneusje, zwoele lippen en lichtblauwe ogen. Ze was altijd de knapste van hun gedrieën geweest toen ze nog op Beuxbatons zaten. Daphne wou net iets zeggen toen ze hoorde dat haar naam geroepen werd. Ze schrok even en keek zenuwachtig naar Sissy. Die knikte en Daphne ging naar voren. Ze ging op het krukje zitten en keek even rond. Iedereen keek haar aan, Hermelien, Ron, Harry, Sissy, Katrina..... en Draco. De hoed werd op haar hoofd gezet en het was stil. Heel stil. Doodstil. Tot een stemmetje in Daphne's oor fluisterde: Aha, dus jij wil graag bij Griffoendor zitten? Mooi zo, dat is een goede groep. Maar.... ik zie dat je ook graag bij Zwadderich wil zitten, omdat.... ach zo. Maar bij Ravenklauw zou je ook goed passen. Alhoewel je prima bij Huffelpuf past. Je hoort bij alles thuis..... je zou eigenlijk schoolhoofd moeten zijn.... maar toch ga ik je plaatsen in..... GRIFFOENDOR! Daphne merkte dat iedereen begon te klappen, en besefte dan dat de hoed dat laatste woord luidop had gezegd. Ze zette de hoed af en ging naar de Griffoendor-tafel toe. Opgelucht ging ze naast Hermelien zitten. Even keek ze achterom, en zag aan de andere tafel Draco zitten, die droevig naar zijn bord staarde. Daphne zelf was nu ook niet zo vrolijk meer en begon ook haar bord te bekijken. Tot ze de volgende naam hoorde. 'Sissy Evers!' Sissy ging naar voren en ging op het krukje zitten. De hoed fluisterde haar ook enkele dingen toe en riep dan luid: GRIFFOENDOR! , waarop Sissy met een grote smile naast Daphne kwam zitten. 'Dat is Sissy, mijn beste vriendin van Beuxbatons.' stelde Daphne haar voor. 'Hallo, Sissy. ik ben Hermelien!' Hermelien stak haar hand uit. 'Daphne heeft me veel over je verteld.' 'Goede dingen, hoop ik!' lachte Sissy. Ze schudde Hermeliens hand. 'Hoi. 'k Ben Ron.' 'Sissy.' zei Sissy. Ook zij schudden elkaars handen, en Sissy schoof wat op. 'Hai. Ik ben Sissy.' Ze stak haar hand uit naar Harry, maar die kon haar alleen maar verbluft aankijken. 'Euh...' Sissy keek naar Daphne alsof ze hulp zocht. 'Dat is Harry.' zei Daphne vlug. 'Wat is er met hem?' vroeg Sissy stil. 'Kweenie. Misschien vind hij je leuk ofzo.' Ze giechelden toen ze Harry's gezicht zagen. Zijn ogen stonden wijdopen, zoals zijn mond. Het leek alsof hij iets wou zeggen, maar de woorden niet kon vinden. Daphne vond het toch maar vreemd. Waarom keek Harry zo? Nouja. Ondertussen had Katrina de hoed op haar hoofd gezet, die net uitriep: ZWADDERICH! Daphne keek toe hoe Katrina aan de tafel ernaast ging zitten. Ze waaide verleidelijk met haar haren en verschillende jongens keken haar dromerig aan. Typisch Katrina!



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 09.04.2005, 21:09


    Het buffet

    Nadat de laatste leerlingen waren ingedeeld, stond een man op. Het was een oude man, met een lange, grijze baard. Daphne herkende hem meteen. Het was Albus Perkamentus, het schoolhoofd van Zweinstein. Daphne keek bewonderend toe hoe hij een stapje naar voren kwam en aanstalten maakte om een speech te beginnen. 'Beste leerlingen.' zei hij. 'Welkom op Zweinstein! Ik ben blij dat jullie met zovelen zijn. Eerlijk gezegd was ik nogal bedroefd omdat er zoveel goede leerlingen te oud waren en weg zijn gegaan, maar ik word weer vrolijk als ik jullie zie. Zoveel vertrouwde gezichten, maar ook zoveel nieuwe! Het idee dat er zoveel nieuwe leerlingen zijn, maakt me erg blij. En ik zie dat iedereen ook blij kijkt. Om te zorgen dat jullie zo blij blijven, ga ik even enkele basisregeltjes zeggen. De avondklok is 9 uur. Kijk geregeld op je horloge, als je er een hebt, zodat je nooit te laat in je leerlingenkamer bent en dus nooit straf krijgt. De toverstokken mogen niet gebruikt worden op de gangen en ik zou het fijn vinden als jullie aandacht zouden besteden aan de lessen van de professoren. Dat moet niet, als je wil blijven zitten toch.Tenslotte wil ik graag nog zeggen dat het verboden bos verboden is, maar ik denk dat de naam genoeg zegt. Ik denk dat ik nu het belangrijkste gezegd heb, dus....... eet smakelijk!' Met die woorden eindigde hij zijn speech. De gouden schotels en kommen waren plots gevuld en Daphne keek verwonderd naar het plots verschenen, warme en aantrekkelijke eten. 'Tast toe!' zei Hermelien, die zelf begon met warme worstjes op te scheppen. Maar Daphne wist niet goed wat ze moest nemen. Het was zoveel! Ook Sissy keek blij verrast naar de overvolle tafel. Hun afdeling zou de tafel niet leeg krijgen, zelfs hadden ze 10 dagen niet gegeten. Maar toen ze zag dat Harry en Ron aanvielen op hun ondertussen vol bord kreeg ze toch honger, zeker toen ze eraan terugdacht dat ze vandaag alleen maar een chocokikker en een appel gegeten had. Ze keek maar heel even rond en vroeg dan aan Hermelien of ze de worstjes wou doorgeven. Daarna nam ze ook nog enkele gebakken aardappelen, wat komkommerschijfjes en ook wat tomaat. Toen alles op haar bord lag, wist Daphne niet met wat ze moest beginnen. Het zag er allemaal zo lekker uit! Ze keek heen en weer om te kijken waar anderen mee begonnen en waar ze het meetst van genoten. Toen ze zag dat iedereen over zijn bord gebogen zat, draaide ze haar hoofd langzaam wat verder. Draco keek ook net naar Daphne. Hij glimlachte even naar haar. Zijn ogen straalden. Daphne had het gevoel dat ze zweefde, dat ze omhoog vloog en nu ergens aan het plafond rondjes vloog. Dromerig bleef ze naar Draco kijken, maar hij keek weg toen iemand hem iets vroeg. Wat was hij knap. Haar blik dwaalde af naar zijn bord, waarin net hetzelfde lag als bij haar. We hebben dezelfde smaak..... dacht ze. Nog steeds licht zwevend begon ze te eten.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 11.04.2005, 17:38


    Voorproefje

    'Hehe.... dat was lekker.' Daphne leunde wat achterover. Ze wreef over haar buik. Als ze nog 1 kruimeltje had gegeten, zou ze echt zijn opengebarsten! Harry, Hermelien en Sissy zaten te praten en Ron was net klaar met zijn toetje, vanilleijs met slagroom. Hij wou Daphne's voorbeeld volgen, maar leunde net iets te ver naar achteren. Sissy schrok toen Rons hoofd met een knal op de grond terecht kwam, Hermelien rolde met haar ogen en Harry hielp Ron overeind. De Zwadderaars lachten luid. Draco zwaaide met zijn armen, alsof hij zou vallen en trekte een raar gezicht. Daphne kon niet geloven dat zo'n lieve jongen zo stom kon doen. Ze draaide haar hoofd en Draco stopte meteen met zijn kinderlijke gedoe. Ze stonden op toen al de anderen rechtstonden en ze gingen naar de deuren. 'Griffoendor hierheen!' riep iemand. Daphne, die bijna omver werd gelopen door een hele rij Huffelpufs, ging er met veel moeite naartoe. ze speurde even rond, maar zag nergens Draco. Hij zal al weg zijn. Treurig sjokte ze achter de anderen aan. Toen ze weer op de gangen stonden, gingen twee rijen al weg: Huffelpuf ging naar de tweede verdieping en Ravenklauw ging een zijgang in. Dus Griffoendor en Zwadderich stonden daar nog. Misschien is hij er toch nog? hoopte Daphne. Ze keek weer rond, maar zag Draco nergens staan. Ze zuchtte en keek naar haar schoenen. Ze was zo hard haar veters aan het bestuderen, dat ze nogal hevig schrok toen iemand haar hand vastpakte. Het was Draco, die haar vrolijk aankeek. Hij trok haar naar zich toe en fluisterde: 'Ik weet dat we elkaar nog niet goed kennen, maar misschien kan ik je rondleiden? Op het perron zei je dat het goed was.....' 'Ja, natuurlijk. Wanneer?' vroeg Daphne. Draco zei: 'Misschien het volgende weekend. Vandaag is het zondag, toch? Dan krijgen we morgen onze lessenroosters. Misschien als we samen een vak hebben - ' maar hij stopte toen Griffoendor de trappen op begon te lopen. 'Ik zie je nog wel.' zei hij snel. Hij gaf Daphne een kusje op haar wang en liep samen met zijn afdeling naar een trap die naar beneden leidde. Daphne wreef over de plek waar ze net een zoen had gekregen. Ze besefte niet dat de anderen van haar afdeling ondertussen al op de eerste verdieping waren. 'Daphne!' riep Sissy naar beneden. 'Kom mee! We gaan naar de leerlingenkamer! Je weet niet waar het is en als je daar blijft staan dan weet je het nooit! Kom nou!' Daphne keek even naar boven en sprintte dan de trappen op. Zij en Sissy begonnen te rennen en ze kwamen bij de laatste kinderen van de rij. 'Waar bleef je nou?' vroeg Sissy geïrriteerd. 'Ik dacht dat ik je kwijt was!' Daphne keek haar dromerig aan. 'Hij heeft me een zoen gegeven.' murmelde ze. 'Wat?' vroeg Sissy geschrokken. 'Wie dan?' Maar Daphne reageerde niet. Ze ging mee de trappen op en liep tegen het meisje voor haar toen ze plots stopten voor een schilderij van een hele dikke dame.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 13.04.2005, 19:35


    Aangenaam

    'He, laat dat!' het meisje draaide zich kwaad om, maar Daphne hoorde haar niet. Ze streelde nog steeds teder de plek waar ze net gekust was. Toen het meisje maar bleef babbelen, keek Daphne haar even aan. Het meisje stopte met een zucht en draaide zich dan weer om. Daphne keek nu ook naar het schilderij, die de kinderen geïrriteerd aankeek. 'Oh, jullie weer.' zei de dame op het schilderij. 'Dit jaar wordt zeker weer helemaal hetzelfde. Open, dicht. Open, dicht. Open, dicht. Om gek van te worden, ik - ' Maar ze werd onderbroken toen de voorste leerling 'Dreuzel' tegen haar zei. ze keek even gekwetst, maar snapte het dan en zwaaide open. Iedereen probeerde tegelijk binnen te geraken, dat uiteindelijk bleek te lukken. Daphne slofte ook binnen, en leek door de schoonheid en gezelligheid van de kamer. Het was een grote kamer met heel veel rode, bordeau, goude en donkerbruine spullen. Er stonden hier en daar grote stoelen met een rode stof, vooral bij het haarvuur, en op de mat aan de andere kant van de kamer. In een hoek stonden enkele bureaus waar je je huiswerk kon maken. De muur tegenover hen had twee stenen trappen, die elk een kant opgingen. Tusen de twee trappen was vrij veel plaats, dus daar hong een doek met het teken van Griffoendor erop, een grote leeuw. Daphne was de kamer nog aan het bewonderen, zodat ze de uitleg van de 'klassenoudste' niet hoorde. Ze wist nog wel dat Hermelien haar verteld had dat de meisjes rechts sliepen en de jongens links. Of was het omgekeerd? Daphne kreeg haar antwoord toen de slaperige kinderen de trappen opgingen. De meisjes namen inderdaad de rechtse trap. Daphne slenterde er maar achteraan. Ze volgde Hermelien en Sissy en kwam binnen in een slaapzaal, waar 5 bedden stonden. Aan elk voeteneinde stond een koffer. Daphne keek rond. Hermelien zat bij het middelste bed, Sissy bij het tweede van links en Daphne herkende haar koffer, die bij het eerste bed langs links stond. Twee andere meisjes, die Daphne niet kende, zaten op de andere bedden. Toen ze Daphne en Sissy in het oog kregen, stonden ze op en gingen ze bij Hermeliens bed staan. 'Wie zijn dat?' vroeg het ene meisje. 'Ja, we kennen hen niet.' zei de andere. 'Nou, dit zijn Daphne' ze wees naar Daphne 'en dat is Sissy.' Hermelien wees nu naar Sissy. 'Oh. Hoi!' Het eerste meisje stak haar hand uit, die Daphne schudde. 'Ik ben Parvati.' zei ze. 'En dat is Belinda.' Het tweede meisje grijnsde scheef en zwaaide. Parvati geeuwde. 'Zijn jullie ook zo moe? Ik ga slapen hoor.' ze ging naar het laatste bed toe. 'Ik ook. Tot morgen!' Belinda ging naar het tweede bed van rechts toe. Ze haalde er een nachtjapon uit en trok hem aan. Ondertussen haalden Sissy en Hermelien hun slaapkleren er ook uit. Hermelien droeg een kort nachtkleedje met roze katjes erop en Sissy droeg een lichtblauwe pyjama. Daphne liep naar haar bed toe en viste er een nachtjapon uit. Een witte, met roze kant en een strikje in het midden. Daphne trok hem aan en stapte in haar hemelbed. Ze wou altijd al zo'n bed hebben, met rode, zijden, doorzichtige gordijntjes. Of was het katoen? Daphne stak haar hand uit en voelde even. Ze dacht dat het zijde was. Maakt al niet uit. Al was het van schuurpapier, Daphne zou er superblij mee geweest zijn. Dit was een mooie dag geweest. Hopelijk was morgen even goed. Daphne raakte haar wang even aan en begon dan te slapen.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 14.04.2005, 17:31


    Geluk bij ongeluk

    De eerste zonnestralen kwamen door het raam naar binnen. Daphne rekte zich uit. ze schrok even toe ze ontdekte dat ze in een vreemd bed lag te slapen, maar herrinnerde zich dan alles over Zweinstein. over haar aankomst, over haar vriendinnen, over Draco...... ze sloot haar ogen en zag hem voor haar. Dat blonde haar, die blauw-grijze ogen..... ze opende haar ogen weer. Als ze naar die 'Grote Zaal' zou gaan, zou hij er dan ook zijn? Daphne deed de gordijntjes rond haar bed halfopen en kwam haar bed uit. Ze deed haar slippers aan, die ze gebruikte als sloffen, en wou naar beneden gaan. Toen ze de deurknop vastpakte, besefte ze pas dat ze haar nachtkledij nog aanhad. Gauw ging ze terug naar haar bed en haalde ze iets uit haar koffer. Een brede jeans en een rode pull. Goed genoeg voor deze dag. Ze trok haar kleren gauw aan en ging naar beneden. De leerlingenkamer was leeg. Daphne liep door naar het gat in de muur, waar het portret voor hong, en deed de 'deur' open. Ze dacht even na. Waar was die Zaal ook al weer? Ze ging de richting uit waar ze dacht dat ze heen moest, maar was blijkbaar te veel trappen afgegaan, zodat ze bij de kerkers terecht kwam. Ze kreeg het nogal benauwd toen ze zag dat de gang doodliep, en maakte een sprongetje van de schrik toen ze zag dat de muur openging. Eigenlijk ging de muur niet open, maar volgens Daphne zat er eerder een soort van deur in, die je niet goed kon zien. Een geheime, verborgen deur. Daphne was bang voor wat eruit zou komen, dus ze ging op haar hurken zitten, maakte zich zo klein mogelijk en hield haar armen beschermend voor haar gezicht. Diegene die uit de muur was gekomen, had haar waarschijnlijk al gezien. Ze had zich niet kunnen verstoppen. Die persoon kwam dichter en dichter, tot hij of zij naast haar stond en zich over Daphne heen boog. 'Daphne? Ben jij dat?' Daphne kende die stem. Ze keek op. Voor haar stond Draco. Hij keek nogal verrast, maar toch blij verrast, alsof hij niet kon geloven dat zij daar zat. 'Wat ben je daar aan het doen?' vroeg hij, een beetje spottend. Daphne krabbelde recht en keek hem in zijn ogen. 'Ik was verdwaald.' zei ze. 'Ik wou naar de Grote Zaal gaan om te ontbijten, maar ik denk dat ik te veel trappen ben afgegaan.' Ze keek bang rond. Ze keek naar de stenen muren en de fakkels die om de zoveel meter aan de muur hongen. Draco zag haar kijken en zei behulpzaam 'Kom maar mee. De Grote Zaal is enkele verdiepingen hoger.' Hij liep de andere kant uit en ze gingen naar boven. Toen ze bij de laatste trap aankwamen, keek Daphne hem aan. 'Weet je nog dat je zei dat je me een rondleiding zou geven?' vroeg ze. Hij knikte. 'Wil je dat ik je het kasteel nu al laat zien?' vroeg hij. Daphne knikte. Hij snapte haar echt. Zij twee hadden geen woorden nodig om te communniceren. Eén blik zei al genoeg. 'Kom dan maar mee.' zei Draco. Hij nam Daphne's hand en samen gingen ze de trappen weer af.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 18.04.2005, 21:50


    Huh?


    'Daphne? Daphne?' Hermelien, Ron, Harry, Sissy, Parvati en Belinda waren al een tijdje aan het zoeken. Daphne was al zo'n drie kwartier weg. 'Waar kan ze toch zijn?' vroeg Sissy bang. 'Ze is verdwenen.' zei Harry. Ron knikte. 'Van de aardbodem verdwenen! Die vinden we niet meer terug.' Hij kreeg en boze blik van Sissy en keek gauw weg. 'Draai je niet zo weg van mij!' zei ze kwaad. 'Ik draai me niet weg!' verontschuldigde Ron zich. 'Ik zoek haar! Of wil je niet dat ik haar zoek. Ik kan hier gewoon wat blijven staan als je dat liever hebt.' Sissy zuchtte geïrriteerd en begon weer te zoeken. Ron haalde zijn schouders op en samen met Harry vertrok hij naar de Grote Zaal. Hermelien, die ook honger had gekregen, riep Sissy. 'We kunnen haar straks nog zoeken.' zei ze. 'Ik heb echt honger. Misschien was ze net naar de wc ofzo.' Sissy twijfelde. Misschien zat Daphne nu doodsbang in een donker hoekje te roepen om hulp, terwijl zij een beetje ging eten...... of misschien wel niet. Sissy hoorde haar maag rommelen en Hermelien, die het gehoord had, trok Sissy mee naar de Grote Zaal. Ze gingen zitten, tegenover Harry en Ron. Parvati en Belinda kwamen naast hen zitten. Stil begonnen ze te eten. Harry kauwde op licht aangebrande toast, Parvati en Belinda namen elk een kom cornflakes en Ron nam een gekookt eitje. Hermelien boog zich over een schaal heen met een groot, gebakken ei erin, en sneed twee stukken af: Eén voor haar en één voor Sissy. Sissy nam haar stukje aan en keek de tafel rond. 'Ik vraag me af waar Daphne kan zijn.' zei ze. Hermelien knikte. 'Ik ook.' Ondertussen sneed ze een stukje van haar ei en stak het in haar mond. Tevreden begon Hermelien te kauwen. Als er iets goeds was aan deze dag, was het wel een heerlijk, goudgeelbruin, goedruikend..... 'Bah!' Hermelien trok een gezicht en spuugde haar ei uit. Een dik stuk vloog als een kanonskogel op Harry af, die onder de tafel dook. Het stukje ei vloog aan tegen een meisje dat aan de Zwadderich-tafel zat. 'Ojee....' fluisterde Hermelien. Parvati duwde haar kom een stukje opzij en Belinda keek achterom. Harry kwam weer boven de tafel piepen, Sissy legde haar stukje ei weer neer en Ron at rustig verder. Hij had blijkbaar niets gemerkt van het vliegende ei. Helaas had het Zwadderich-meisje wel gemerkt dat er iets in haar donkerbruine lokken zat en ze draaide zich om. Ze deed haar mond open en wou net iets zeggen, toen ze zag dat niemand minder dan Hermelien het stuk ei had uitgespuwd. Ook Hermelien keek nogal verbaasd toen ze zag dat Daphne naast Draco zat, aan zijn tafel. 'Daphne?' vroeg Hermelien. Ze kon het niet geloven. Zij hadden de hele tijd naar Daphne zitten zoeken, maar ze zat hier, doodleuk te ontbijten, met DRACO MALFIDUS! Toen Ron even achterom keek en daarna naar de gezichten van zijn tafelgenoten keek, snapte hij meteen het hele verhaaltje. Hij schoof zijn eierdopje enkele centimeters opzij en stond op. Hij stapte rustig naar de tafel ernaast, pakte Daphne bij haar mouw vast en trok haar mee naar de Griffoendor-tafel. Hermelien keek nu niet meer verbaasd, maar had nu een mengeling van teleurstelling en een tikkeltje boosheid in haar ogen. 'Waarom deed je zoiets?' vroeg ze. 'Deed ik wat?' antwoordde Daphne. Ze nam een een boterham van een schaal en zocht de hesp. 'Waarom was je zo vroeg weg? We waren doodongerust! We hebben een hele tijd zitten zoeken naar je!' Hermelien keek nogal geïrriteerd. 'Goh....' zei Daphne. Ze nam een sneetje hesp en legde het op haar brood. 'Draco gaf me gewoon een kleine rondleiding.' Hermelien keek haar ongelovig aan. 'Tuurlijk! En jij dacht niet één moment aan alles wat ik verteld had over hem? Dat hij iets heeft tegen ons? Dat hij ons haat? Dat hij denkt dat hij beter is dan ons?' Daphne was nogal verwonderd van Hermeliens woorden. Ze had er niet aan gedacht. Ze geloofde niet dat Draco slecht was. Dat kon gewoon niet. Zo'n leuke jongen..... nee dat geloofde ze niet. Sissy en Hermelien snapten haar al. Daphne had zo'n speciaal gezicht. Alle emoties kon je zo van haar gezicht aflezen. Nu zagen ze ongeloof, vertrouwen en.... liefde. Echte liefde. Al kenden Hermelien en Sissy elkaar niet zo goed, met één blik naar elkaar kwamen ze erachter dat ze hetzelfde dachten: Er was niets aan te doen. Daphne was écht verliefd geworden. En nog geen beetje ook. Sissy zuchtte even en Hermelien was ook weer rustig. Ze begon aan de rest van haar eten, net als de rest. Ondertussen was iedereen binnengekomen en kregen ze de lessenroosters. Daphne nam het hare snel aan en begon te lezen. Toen ze zag dat ze elke dag een les met de Zwadderaars had, keek Daphne stiekem achterom. Ook Draco bekeek glunderend zijn rooster. Daphne draaide zich weer om en ze begon te eten.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 24.04.2005, 17:27


    Er bloeit iets

    Daphne wierp nog eens een blik op haar rooster. Ondertussen had ze haar ontbijt al binnen en was ze benieuwd welk vak ze samen met Zwadderich zouden krijgen. Daphne had alleen maar snel gekeken naar de afdelingskleuren die bij de vakken stonden.

    Lessenrooster Griffoendor 1sept.- 5 sept.:

    Daphne

    Maandag:
    9u.- 10u.20= Gedaanteverwisseling
    met Huffelpuf

    10u.35- 11u.55= Spreuken en Bezweringen
    met Ravenklauw

    1u.30- 2u.50= Toverdranken
    met Zwadderich

    3u.05- 4u. 25= Kruidenkunde
    met Huffelpuf


    Dinsdag:
    9u. -10u.20= Waarzeggerij
    met Ravenklauw
    ............

    Daphne legde haar rooster weer neer. Toverdranken.... dat had ze vorig jaar gekregen van Salaminde Sneep, een vrouw met lang, zwart haar en donkerbruine ogen, die nogal snel kwaad werd en een uur lang kon doordrammen over de werking van gif. Of over haar kleine broertje, dat waarschijnlijk net als haar was. Hopelijk was deze toverdrankleraar of lerares beter dan de vorige. Daphne vroeg aan Hermelien hoe laat het ondertussen al was. '8 uur en 50 minuten.' antwoordde Hermelien. Nog heel even voor de eerste les dus. dacht Daphne in zichzelf en ze nam gauw nog een fruityoghurt. Snel at ze het op, want over enkele minuten moesten ze waarschijnlijk weg. Inderdaad, net toen Daphne's potje leeg was, stond bijna iedereen tegelijk op en probeerden ze naar buiten te gaan. Daphne, die haar tas bijna was vergeten, liep ongeveer achteraan. Iemand tikte in de hal op haar schouder, en toen Daphne ontdekte dat Draco naar haar glimlachte, werd ze weer vrolijk. 'Ik zie je straks.' zei hij zachtjes. 'Bij toverdranken, weet je wel.' 'Hm-hmmm.' knikte Daphne. Ze keek nog even in zijn ogen en gaf hem snel een zoen. 'Tot straks.' fluisterde ze gauw. Draco doezelde nog even en Daphne zocht naar Hermelien en Sissy. Hermelien vond ze niet, maar ze zag Sissy iets verderop staan wachten. 'Getver, Daphne. Nou doe je het weer!' riep ze uit. 'Wat hebben we gisteren gezegd over zoenen met mensen die geen vrienden zijn?' Toen Sissy geen reactie kreeg, rolde ze met haar ogen en nam Daphne mee. 'Kom op. We moeten naar die gedaanteverwisselingsles en ik weet de weg niet. We moeten Hermelien volgen, of wil je soms te laat komen op je eerste dag?'



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 25.04.2005, 12:08


    Wauw!

    Ze kwamenbinnen in een groot lokaal. Het was nogal kaal, want er stonden gewoon eenpersoonstafels, stoelen, een kast met spullen en vooraan een bureau. Er was nog niemand in het lokaal, afgezien van een grijze kat, die op het bureau zat en iedereen die binnenkwam zorgvuldig bekeek. Toen alle leerlingen binnen waren en de deur dichtzwaaide, begon de kat tevreden te spinnen, alsof ze blij was dat iedereen prima op tijd was. Daphne ging op de tweede rij zitten. Links van haar zat Sissy, langs de rechterkant zaten Harry en Ron. Hermelien zat vlak voor hen, op de eerste rij, maar Sissy kon haar toch overhalen om naast haar te komen zitten. Het bleef stil terwijl de kat nog steeds de klas rondkeek. Daphne, die er nietsvan snapte, boog zich naar Sissy toe. 'Waar is de professor?' vroeg ze. Sissy, die het ook niet snapte, stelde een vraag terug: 'Wat doet die kat daar?' Net toen ze dat gezegd had, keek de kat hun richting uit. Sluw sprong ze van het bureau, liep ze hun kant uit en sprong ze op hun tafeltje. Sissy schrok hevig toen de kat begon te groeien, en haar haar, staart en andere katachtige dingen begon te verliezen. Even later was de kat verdwenen, en zat er een oudere vrouw op Sissy's tafeltje. 'De professor is er wel, jongedames.' zei ze. 'Nu ik weer normaal ben geworden, kunnen we aan de les beginnen. Is dat goed voor de babbelaarsters?' Sissy en Daphne konden geen woord uitbrengen. Zouden zij dat ook kunnen leren? De kat-lerares, die volgens Hermelien Minerva Anderling heette, nam haar toverstok. 'Haal jullie toverstokjes uit jullie boekentas. Vandaag gaan we grote voorwerpen veranderen in kleine voorwerpen.' Ze sprak de spreuk grande ar pequeno uit, maakte een sierlijke zwiep en opeens was haar bureau veranderd in een ganzenveer. Handig als je koffer te klein is!dacht Daphne. Zo, met wat zal ik beginnen? Ze zag dat zowat de helft van de klas hun toverstokje op zijn of haar tafeltje mikte, en besloot dat zelf ook maar te doen. Bijna iedereen kreeg iets dat leek op een miniatuurplantje dat vertrappelt was door olifanten. Daphne's bureau viel nog mee. Haar houten popje had gewoon een scheve arm en maar één been. Sissy, Harry en Ron hadden iets dat op een kapot cd-doosje leek en voor Hermelien stond een inktpotje. Geen barstje te zien! Daphne schudde haar hoofd. Die Hermelien!



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 03.05.2005, 17:58


    Lunch

    'Hehe, ik heb echt honger gekregen van al dat werk!' Daphne ging zitten en meteen kwamen de anderen erbij. Het was ondertussen al middag geworden, en ze hadden net Bezweringen gekregen. Daphne had nooit gedacht dat de eerste schooldag zo snel zou gaan. Ze zaten al in de helft! Nee, echt, Daphne had nooit gedacht dat ze ooit zo snel vrienden zou maken, zo graag naar school zou gaan en zo snel....... verliefd zou worden. Daphne kek stiekem achterom en zag dat Draco daar zat. Ze had nooit gedacht dat hij zo lief zou zijn. Hermelien had haar verteld dat hij zowat het hatelijkste kind van de hele school was, maar toch was Daphne op de één of andere manier verliefd geworden. En het klonk ook zo mooi. Daphne en Draco. Twee D's, twee verliefden, twee personen, twee harten. Twee harten die samen klopten, op de maat van de liefde. Maar Daphne's hart begon nu te kloppen op de maat van een hiphopdansje. Haar ogen kruisten die van Draco en volgens Daphne begon zijn hart ook aan de hiphop. Met een blosje draaide ze zich weer om en nam een kommetje soep. Er ging niets boven tomatensoep met balletjes en een boterham. Daphne nam haar brood en keek terwijl de tafel rond. Iedereen was gaan zitten, en iedereen was blijkbaar aan het babbelen. Ook Hermelien, Sissy, Harry en Ron waren aan het babbelen, al keek Ron een beetje beteuterd. 'Nog eens sorry voor daarstraks, he Ron.' zei Daphne voor de duizendste keer. 'Ik wist niet dat die spreuk jou zou raken!' Ron keek op en glimlachte om te laten blijken dat het oké was. Al leek hij niet zo oké, maar dat lag waarschijnlijk aan de schade van de spreuk, die hem een blauw oog, en enkele schrammen gegeven had. En hij miste enkele tanden. Met een gigantisch schuldgevoel begon Daphne aan haar soep. Ze had net de helft op toen iemand op haar schouder tikte. Het was Draco. Hij kreeg een kleine blos en zei dan: 'Ons brood is op, mogen we wat van jullie brood hebben?' Daphne keek naar dat onschuldige, lieve gezicht en dan naar haar tafelgenoten. Hermelien keek verachtend, Ron had zijn boterham in z'n soep laten vallen en Sissy keek bezorgd, alsof ze niet goed wist wat te zeggen. Harry keek nogal brutaal en wou net iets zeggen toen Daphne vlug antwoordde: 'Natuurlijk mag dat! Waarom zou het niet mogen?', terwijl ze het broodmandje pajte en het aan Draco gaf. Toen hij het aanpakte, raakten ze even elkaars vingers aan, waardoor zijn blosje nog groter werd en hij gauw terug ging naar zijn tafel. Daphne keek alsof ze net een leven gered had, terwijl Hermeliens gezicht op onweer stond. 'Wat heb ik gedaan?' vroeg Daphne onschuldig. Hermelien staarde nukkig naar haar boterham met pindakaas en begon er met hetzelfde soort van gezicht ervan te eten. Wat heb ik nou fout gedaan? vroeg Daphne zich af. Die sorteerhoed heeft toch ook gezegd dat je vrienden moet zijn?



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 19.05.2005, 18:29


    Ojee...

    Hermelien, Harry, Ron en Sissy gingen al naar beneden, naar de kerkers, voor hun toverdrankles. Daphne was nog in de grote zaal, ze was nog niet klaar met eten, zei ze. Hermelien liep zwijgend naast de anderen, want zij beweerde dat Daphne eerst naar de Zwadderich-tafel keek voordat ze zei dat ze nog even een boterham wou nemen. Sissy rolde met haar ogen. Hermelien overdreef geweldig over Daphne. Hier moest ze gewoon op ingaan. 'Waarom zouden die twee verliefd zijn, Hermelien? Draco is van Zwadderich, Daphne is van Griffoendor. Het GAAT gewoonweg niet samen. En Daphne is verstandig genoeg om dat zelf te weten. En als ze toch samen zouden gaan, zou het slecht aflopen. Ze zijn als water en vuur, en het water kan het vuur doven, net zoals die Draco dan uiteindelijk haar hart zou breken.' Hermelien was niet overtuigd. Ze was juist banger geworden door die laatste zin. Met een klein hartje leunden ze tegen de deur en begonnen ze te wachten.

    Daphne en Draco zaten samen aan haar afdelingstafel. Ze zaten daar al een tijdje, en Daphne was (hoe was het mogelijk?) nog meer verliefd geworden op Draco. Hij was grappig, pienter, knap, romantisch, en zelfs een beetje mysterieus, een eigenschap waar Daphne dol op was! En ze zag dat hij nét hetzelfde voor haar voelde, dat zag ze gewoon in zijn ogen. In die mooie, grijsblauwe ogen, die haar aankeken alsof DRaco haar wou opeten, dat ze er zo lief uitzag dat ze net een chocoladesnoepje leek. Draco leune ondertussen ook naar voren. Zijn ogen waren nog zo'n tien centimeter van de hare verwijderd. Negen. Daphne panikeerde zachtjes. Acht. Wat kon ze doen? Zeven. Komen zijn lippen nu ook naar voren? Zes. O jee! Het is zo! Vijf. Wat nu? Er zijn hier nog andere mensen..... van mijn afdeling Vier. Ik ken hen. Ze kijken deze kant op! Drie. Die ogen zijn zo groot! Wat zouden ze nu denken? Twee. Ojee, ze kijken allemaal hierheen! En per centimeter dat hij dichterbij komt, worden die ogen groter..... Eén. Ojee! Ojee! Ojee! Draco drukte zijn lippen op die van Daphne, en er ging even een kleine schok door haar heen. En weet je, eigenlijk vond Daphne die schok wel leuk. Pijn deed het niet, zoals andere schokken, van bijvoorbeeld de schok dat je beseft dat je een tree hebt overgeslagen en dat je weet dat je van de trap gaat vallen, of de schok die je krijgt als je met een stokje in het stopcontact zit te peuteren. Deze schok deed haar hele lichaam tintelen, liet Daphne zich warm en koud tegelijk voelen, liet haar zwak laten worden, terwijl ze hevig terugkuste.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 28.05.2005, 21:23


    Dat zie je niet vaak!

    Ze zaten in het lokaal, Draco en Daphne bij elkaar, en enkele rijen daarachter zaten Harry, Ron en een knorrige, norse Hermelien. Hun leraar, die erg donker gekleed was, kwam net binnen toen Hermelien nog norser begon te kijken. Hij -Of was het een zij?- had het nog net gezien. Daphne probeerde te kijken naar het gezicht dat schuilging achter het zwarte haargordijn, en was er nog niet achter gekomen, toen plots de persoon begon te spreken. 'Zo, juffrouw Griffel. Zo nors op de eerste dag? Dat verpest mijn humeur, dametje. En niet alleen mijn humuer, want je krijgt 15 punten aftrek.' Daarop liep hij verder, en liet Hermelien zo achter, die nu geen norse, maar verbaasde uitdrukking op haar gezicht gekregen had. Maar goed dat die leraar met zijn rug naar haar toe stond, want anders was Griffoendor waarschijnlijk nog eens 15 punten kwijt. Wat een oneerlijke vent! dacht Daphne in zichzelf. Zodadelijk krijgt iemand nog straf omdat ie z'n neus snuit ofzo! Wat een gemene, vieze, slijmerige, vuile..... Daphne's probleem was dat haar gezicht altijd al veel verteld had van haar gedachten. En toen die leraar Daphne's uitdrukking zag, schrok hij even, deed hij zijn mond open om waarschijnlijk te zeggen hoeveel punten hij zou aftrekken, schrok dan weer en deed zijn mond dicht. Daphne snapte het niet. Keek die man zo raar omdat ze tussen de Zwaderaars zat of was ze gewoon lelijk? Het maakte al niet uit, want hij ging snel naar voren en begon aan zijn les over slaapdrank.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 15.07.2005, 15:57


    Behulpzaam

    Daphne was net klaar met het voeren van haar glibberplant toen de bel ging. Een zucht ging door de hele klas. Eindelijk waren ze klaar voor deze dag, en ze hadden al een boel huiswerk gekregen. Daar kwam wat meer bij toen professor Stronk zo luid mogelijk zei: 'Schrijf allemaal een verslag over het gedrag van je glibberplant. Vergeet hem niet! En voor je hem uitdroogt, verhongert of op een andere manier stukmaakt, zal ik nogmaals herhalen dat hij graag lauw water drinkt en zo weinig mogelijk zonlicht mag opvangen. zet hem dus in een donker hoekje in je slaapkamer en zet ham vooral niet te dicht bij een lamp. We weten wat er dan gebeurt, he?' Iedereen knikte braafjes. Dan begon hij wild te zwabberen met zijn glibberblaadjes en kon je gewond raken als je erbij stond. 'Ga dan maar, neem je plant mee en pas op dat je hem niet laat vallen! De pot kan net zo glibberig zijn als de plant zelf.' De leerlingen namen voorzichtig hun pot en schuifelden naar buiten, hun ogen strak op de plant geicht zodat hij niet kon vallen. Helaas liet Marcel Lubbermans, iemand van hun klas, zijn pot vallen toen hij net buiten was. Iedereen begon superhard te lachen terwijl die arme Marcel zo rood als een tomaat werd. Daphe stapte op hem afen zei vriendelijk: 'Ik help je wel.' Marcel leek blij dat niet iedereen hem een sukkel vond. 'Jij raapt de scherven op en ik pak je plant, is dat goed?' Hij knikte en begon voorzichtig de scherven te zoeken terwijl Daphne de plant probeerde te pakken te krijgen. Alle andere leerlingen verdwenen en Marcel en Daphne gingen naar het kantoortje van professor Stronk. Daphne stopte de plant in een schuif van het gammele bureautje in de hoek en Marcel ging een schotel water halen voor de plant. Samen schreven ze een briefje. Daphne dicteerde en Marcel schreef het op. 'Beste professor Stronk, ik heb per-ongeluk mijn glibberplant laten vallen. De scherven van de pot liggen in de bovenste schuif van uw bureau en de plant zelf in de tweede. Hij heeft een schoteltje water gekregen. Ik-' 'Wacht even.' zei Marcel. Het briefje is volgeschreven.' O, eh... zet dan een pijltje naar opzij en schrijf op de achterkant verder.' Ze wachte even en zei dan de rest. 'Ik neem een andere plant mee van op het tafeltje en zorg daar dan voor, is dat goed? Marcel Lubbermans van Griffoendor.' Daphne wachtte even tot Marcel zijn zin had afgeschreven en pakte dan een andere glibberplant. 'Wees hier wel voorzichtiger mee, oke?' Marcel knikte, bedankte haar en ging weg. Daphne vertrok ook, nadat ze een scherf had gepakt uit de schuif en op het briefje had gelegd. Professor Stronk was haar pennendoos vergeten, dus kon hier elk moment terug zijn om hem te halen. Ze zou nooit notities maken over het gedrag van haar leerlingen zonder haar speciale superpen. Daphne stapte goed door en ging het kasteel binnen.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 08.08.2005, 21:46


    Vrienden?

    Daphne rende door het kasteel, ze wou naar de leerlingenkamer om een deel van haar huiswerk te maken. Helaas geraakte ze er niet, want op de gang van de toiletten botste ze tegen iemand op terwijl ze om het hoekje kwam. Beiden vielen ze languit op de grond, hun spullen lagen verspreid over de vloer en ze probeerden allebei recht te komen om te zien tegen wie ze waren opgebotst. Daphne, die als eerste opgestaan was, keek naar die andere persoon. Een meisje, met middellange zwarte haren, een bleek gezicht (een vrij lelijke neus, al durfde Daphne het niet te denken), en donkere ogen. 'Gaat het wel?' vroeg Daphne. Ze raapte een boek op en keek naar de naam die erin stond. 'Patty?'. Het meisje stond op en nam haar boek aan. Ze gritste haar schooltas van de grond en propte het boek erin. 'Bedankt.' zei ze, terwijl de twee meiden weer op hun knieën gingen zitten om meer boeken op te rapen. Ondertussen praatten ze wat met elkaar. Een echt gesprek kon je het niet noemen, want het viel nogal vaak stil. Toch bleven ze een tijdje op de grond zitten kletsen nadat ze de boeken haden verzameld. Zo kwam Daphne erachter dat het meisje Patty Park heette, enig kind was en uit een volbloed-familie kwam, iets waar ze blijkbaar enorm trots op was. Toen Daphne klaar was met haar verhaal over haar volbloed vader en halfbloed moeder, dat ze dus een driekwart-heks-meisje was, besefte ze pas dat ze nog huiswerk moest maken, want Hermelien had haar gewaarschuwd ze het anders op het einde van deweek onder stress zou staan. 'Ik vrees dat ik moet gaan... huiswerk.' zei Daphne. 'Ik snap het. Ik moet het ook nog maken.' zei Patty, en ze wees naar haar volle tas. Ze stonden samen op en raapten tesamen hun tas op. Ze hesen hem allebei over een andere schouder, maar omdat ze tegenover elkaar stonden leek het alsof ze een irritant spiegelspelletje speelden. Ze lachten allebei, maar dan dachten ze wer aan de reden van het stoppen van hun babbel. Patty streek haar gewaad glad, en Daphne zag dat het tekentje van Zwadderich erop stond. 'Ik moet die kant uit.' zei Patty, en ze wees naar het hoekje waar Daphne een tijd geleden vanachter gekomen was. 'En ik moet die kant uit.' zei Daphne, terwijl zij de andere kant uitwees. 'Tot ziens?' vroeg Patty twijfelend. 'Tuurlijk.' antwoordde Daphne glimlachend. Ze gaven een hand en Daphne ging een stukje verder, maar bleef dan staan en draaide zich om. Ze wou nog iets zeggen tegen Patty, maar die verdween net achter het hoekje. Daphne haalde haar schouders op, draaide zich om en ging verder richting leerlingenkamer.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 19.09.2005, 19:52


    Eh...

    'Haaai Daphne...' Een dromerige stem klonk door de leerlingenkamer, en toen Daphne opkeek van haar leerboek, zag ze Sissy binnenhuppelen. Het portetgat stond nog enkele seconden open, alsof het deur-schilderij wachtte tot iemand haar zou sluiten, maar toen niemand dat deed sloeg de dikke dame haar schilderij dicht. Verschillende leerlingen schrokken van de harde klap, waaronder een kleine eerstejaars die van zijn stoeltje viel en met een bijna net zo harde klap tegen de grond knalde. Sissy had echter niets gemerkt en huppelde vrolijk verder. 'Jij bent vrolijk vandaag?' zei Daphne. 'Tja, dat is waar ja.' zei Sissy, die haar tas met een sierlijke zwaai in de hoek plofte. 'Toch iemand die blij is vandaag...' mompelde Daphne knorrig, en ze keek even naar haar eigen tas, die volgepropt zat met huiswerk. 'Wat zeg je schat?' zei Sissy dromerig. Daphne dacht even dat Sissy het tegen haar had, maar die gedachte vloog meteen uit haar hoofd toen Sissy verder ging met dagdromen. 'Wil je dansen?' vroeg ze zacht. 'Maar dat doen we dan toch gewoon! Heb je muziek? O ja, daar...' ze draaide aan een onzichtbare volumeknop en begon zachtjesheen en weer te wiegen met haar al even onzichtbare danspartner, terwijl ze de noten neuriede en haar ogen sloot van genot. Enkele derdejaars keken haar aan en haalden hun schouders op. 'Heey kan je daarmee stoppen?' vroeg Daphne, die Sissy bij haar schouders beetpakte en hevig door elkaar schudde, alsof ze de verklaring voor dat vreemde gedrag eruit wilde schudden. Sissy knipperde verbaasd met haar ogen. Ze had zo te zien enkele seconden nodig om te beseffen dat ze in de leerlingenkamer was. Dat de romantiek weg was. En dat haar vriendin haar hysterisch door elkaar schudde. Zachtjes duwde ze de handen weg. 'Ken je dat gevoel van romantiek? Het gevoel dat je op wolkjes loopt en in helder water zwemt tegelijkertijd?' aphne keek even naar Ron, die wat verderop zijn huiswerk maakte en ze haalden allebei tegelijk hun schouders op. Daphne keek Sissy vreemd na terwijl die neuriend de trap naar de slaapzaal opliep.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Sam - 03.11.2005, 22:42


    Gaat we hier nog mee verder?
    Er is namelijk al een maand niet meer aan geschreven.
    Hij gaat nu op slot.
    En als je nog verder gaat even een Pm sturen naar mij of Herm.

    Wel voor 13 november, want anders is ie weg.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 07.11.2005, 20:09


    Gemeen...

    Sissy bleef zo vreemd doen. Dagdromen, dag in dag uit, de hele les. Elke les staarde ze dromerig voor zich uit, behalve bij Toverdranken, dan staarde ze dromerig naar een potje flubberslijm. Het was nu trouwens al een week weg, maar Sissy scheen het niet door te hebben. Zuchtend bleef ze naar de lege plek staren. Op een avond i de leerlingenkamer leek het alsof Hermelien Sissy wou neerbliksemen met haar ogen. Ze hadden eerder die dag hun test van Bezweringen teruggekregen. Sissy had een E gekregen. En een dikke F op haar waarderingscijfer (iets nieuws waar prof. Anderling mee begonnen was. Het kon de leerlingen helpen om betere punten te krijgen op het eindcijfer. Als kinderen nu eenmaal geen aanleg hadden voor deze tak van magie, kon ze daar niets anders mee doen dan ze proberen te helpen. Zelfs dat was soms moeilijk...). Daphne was bang voor het welzijn van haar vriendin, Hermelien dacht eerder aan de eventuele job van Sissy. Met zulke punten werd ze niet eens een tovervuilophaler, en waarschijnlijk ook niet zijn hulpje nee, ze zou het slaafje zijn van een helpertje van de knecht van de vuilophaalman. Hermlien, moederlijk als ze was, probeerde Sissy erover aan te spreken. Ze was blijkbaar erg bezorgd, want ze gaf Sissy haar eigen huiswerkplanner. Die pakte hem -nog steeds zacht neuriënd- aan, en nam hem mee naar de trap. Ze liet het kleine agendaboekje vallen bij de derde tree. Haar plannertje viel open en zei berispend: 'Maak dit huiswerk volgens plan, anders word je vuilnisman!' Natuurlijk was dat niet waar, wist Daphne. Het moest zijn: '... anders word je het slaafje van het hulpje van...' Hermelien keek op naar het geluid. Harry had het boekje opgeraapt en vlug dichtgeklapt, voordat het nog andre zinnen kon uitroepen, zoals bijvoorbeeld: 'Laat mij open en begin met schrijven, anders zul je zo dom blijven!' Eigenlijk waren die boekjes vrij grof, soms, bedacht Daphne. Haar gedachten werden onderbroken door Hermeliens vraag. 'Wat was dat?' Harry grijnsde. 'Haar huiswerkplanner, Sissy is alvast bezig haar best te doen.' Hermelien leek even te twijfelen, maar boog zich dan weer over haar Kruidenkunde-boek. Harry liet de planner stilletjes in zijn zak glijden. Niemand wou Hermelien laten deken dat haar cadeau's stom waren. Alleen waren ze soms een beetje overbodig. Hermelien had toch ook een huiswerkplanner, terwijl ze nog een ander leerschema had gemaakt en zo slim was dat ze het zelfs in haar hoofd had zitten... Daphne begon weer te schrijven op het anderhalve meter lange perkament. Stomme Sneep. Waarom moesten alle Griffoendors nou hun opstel terug opnieuw maken? Te groot schrijven... ze zou hem wel eens iets laten zien... die stomme ouwe kraai met zijn vuile poter en vettige neus... Daphne durfde te wedden dat het vuile vetvlekken maakte op de perkamentstukken als hij huiswerk verbeterde... bah... Plotseling voelde Daphne dat iemand haar aankeek. Langzaam keek ze op. Ja hoor, Harry lag plat op de tafel en zat haar blijkbaar al een tijdje aan te staren. 'Ja?' vroeg ze. Harry reageerde vrolijk. 'Morgen gaan we Korzel en Kwast beetpakken.' 'Wanneer?' vroeg Daphne. 'Morgenavond, als ze terugkomen van het toilet.' 'Wie zegt dat ze morgenavond naar d wc moeten?' 'Hermelien.' 'Hoez-' 'Ze gaat een blaasdrankje in hunbekers doen. Als ze terugkomen van de wc, spreken we een kleefspreuk uit over hun deurtjes. De sash in ons teken. Doe je mee?' 'Waarom? het is gemeen!' riep Daphne. Ron kwam opeens tevoorschijn. '1, omdat zij ook gemeen zijn, en 2... het wordt leuk! Doe je mee of niet?' Daphne stond op en propte haar spullen in haar tas. 'Nee.' zei ze resoluut, terwijl ze haar tas door de kamer slingerde (en daarbij bijna Knikkebeen raakte die op een hoge sofa zat) en naar boven ging, naar bed.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 22.11.2005, 22:39


    Een wazige waarschuwing...

    Vrijdagmiddag. Vanavond zouden Harry en Ron Korzel en Kwast vastzetten in hun toilethokje. Of belangrijker: na het eten kegen ze Waarzeggerij, een van de meest overbodige vakken van de wereld. Daphne vond het wel leuk, dat hele gedoe van de toekomst enzo, maar het werd een beetje minder fijn als een vrouw die er een beetje gek uitzag over je schouder meekeek en 'Oooh!' en 'Aaaah!' en 'Inderdaad...' zei, iedere keer als je iets juist opschreef. Of nee, wacht, het was niet een beetje minder fijn, het was onuitstaanbaar! Daphne voelde zich toen ook zo alsof professor Zwamdrift achter haar stond, klaar om iets te zeggen zodra Daphne nog maar iets vastpakte. Zucht. Relaxeer. dacht Daphne in zichzelf.Zwamdrift was boven haar spullen aan het klaarzetten. Daphne pakte haar kop warme chocomelk, die ze bijna liet vallen toen er iemand 'Aah!' zei in haar oor. Dit kan niet waar zijn... Daphne draaide zich om en, geloof het of niet, ze drukte haar neus tegen een bril. Langzaam ging de bril achteruit en Daphne kon nu duidelijk professor Zwamdrift zien. 'Je chocolademelk... het staat zelfs in je chocolademelk en jij bent te druk om het te zien...' Zwamperdepam zweefde weg, haar hoofd opgeheven om de buitenlucht van het plafond te bestuderen. Geweldig. Mijn toekomst wordt gezien in een gele kop met een gezichtje erop... Ze heeft waarschijnlijk een enorme gave, maar dit is te maf... Daphne dronk traag de rest van de kop leeg. Slokje chocolademelk, rondkijken, rondkijken... was dat Hermelien? Nee die was vast nog in de bibliotheek. Slokje, voeten bestuderen, veters los, niet weer he, ik moet echt aan klittenband gaan denken... of een rits. Slokje. Zo ging het nog een tijdje foor, tot Daphne besefte dat het bijna tijd was voor waarzeggerij. Daphne stond op en pakte haar boeken. Ondreweg naar het warme lokaal vervormde ze het vak... waarzeggerij... waaszeggerij... wazerij... weerzagerij... ze ging de hoek om en grijnsde eventjes. Ze had een geweldige gevonden.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 04.12.2005, 22:40


    Veel geluk en stik erin

    De rest van de dag was enorm saai gebleven. Sissy, Daphne, Ron en Harry hadden bij elkaar gezeten, en één uur en twintig minuten lang hadden ze geprobeerd elkaars handen te lezen. Nou, eigenlijk probeerde Ron de hand van Sissy te lezen, dan Harry die van Ron en Daphne die van Harry. Daphne's hand was luidop voorspeld door professor Zwamdrift zelf. Een man en twee kinderen, een tweeling, een meisje en een jongen, ze zouden wonen in een grote villa en Zwamdrift had zelfs een lijntje gezien dat bewees dat er een verwarmd buitenzwembad bij de villa hoorde. Toen Daphne nieuwsgierig had gevraagd of die grote liefde blond was, kreeg ze toch geen antwoord. Nouja, dat was toch niet nodig. Het leek Daphne ooverduidelijk dat ze zou blijven bij Draco. Die villa was maar een fijn extraatje. Nadat ze erachter waren gekomen dat Sissy 's hart zou breken (dat had ze dus NIET gehoord), Ron erg oud zou worden en zou sterven na zijn vrouw (hij keek toen een tikkeltje droevig) en Harry op zijn 29ste zou sterven door een spreuk (hij had verveeld met zijn ogen gerold, alsof hij dat elke dag hoorde) was het tijd geworden voor Bezweringen. Daphne was enorm geïnteresseerd in Bezweringen en was er vrijwel elke dag mee bezig, dus daarom legde ze haar hoofd op haar bank en liet dat ventje op dat spreukenboek lekker doorpiepen over Vulspreuken, zodat je beker nooit leeg kon zijn. Harry en Ron letten verbazend goed op. Hermelien maakte Daphne en Sissy niet wakker. Daphne kende de spreuk en de beweging, Sissy droomde en bovendien had Hermelien het al druk genoeg om alle informatie te noteren en bemoedigend, haast bewonderend naar Harry en Ron te knipogen.

    *****

    'Klaar?'
    'Klaar.'
    Harry en Ron hadden braafjes gewacht tot de klikkertjes en oplettende leerlingen waren verdwenen. Ze wouden niet dat er nog eentje achterbleef dat hen kon volgen ofzo, en ja, ze hadden alles voorbereid. Ze wachtten natuurlijk, zoals eerder gezegd, tot de mogelijke klikkers waren verdwenen en hadden terwijl hun Vulspreuk gebruikt om Korzel en Kwast te vullen en hier te laten blijven, lekker veel grenadine-borrelwater drinkend. Dan moesten ze zeker naar de wc en konden zij twee hen volgen en elk een Plakbezwering op de deurtjes doen, en ze hadden ook een nieuwe wending aan hun plannetje... bij de sash gingen de toiletten overlopen zodat het kotje zou volstromen met wc-water. Net als die twee dikkerds zouden verdrinken gingen ze Ontplakken, net als ze naar buiten gingen en de deur openlaten, zodat de wcdeurtjes open zouden zwaaien en de gewassen varkentjes de kamer door zouden glijden, helemaal door de open deur en zo whoeps de gang op. Hermelien had zwaaaar geprotesteerd, niet alleen omdat het hen punten zou kunnen kosten, ook omdat het levensgevaarlijk was. Ron had spottend gezegd: 'Maak je geen zorgen, Hermelien. Wij staan veilig als ze eraan komen, we kunnen niet geraakt worden.' Nu begonnen ze aan fase één. Korzel en Kwast waren opgestaan en waggelden moeizaam naar de open deuren van de Grote Zaal. 'Willen jullie dit nog steeds doen?' zei Daphne voor de laatste keer. Harry knikte. 'Weet je wat?' vroeg Daphne woedend. 'Ik hoop dat jullie jezelf perongeluk opsluiten en ZELF halfverdrinken!' Daphne stond kordaat op en wnadelde snel de Grote Zaal uit. Harry glimlachte en Ron maakt zittend een soort dansje. Het was gegaan zoals ze wilden. Hun laatste obstakel, Malfidus, was opgestaan en Dapne achternagegaan. Ze konden er nu aan beginnen.



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 09.12.2005, 23:45


    Hulp komt eraan...

    Daphne stampte de trappen op, nog steeds kwaad om dat gemene plannetje. Dat waren dan haar vrienden, een studiefreak, een drromkind dat zakt voor alles, en twee gemene... rotjochies. Daphne was al bij het portret van de Dikke Dame toen Draco aan kwam lopen. Daphne had het wachtwoord nog niet gezegd, al zou ze het niet erg gevonden hebben als Draco mee binnen was gegaan. 'Hey,' groette hij. 'Hai.' bloosde Daphne. Ze was dus een beetje snel gegaan, zodat hij een beetje had moeten lopen, en dat haar zat zo enorm verward. Het was best sexy. Daphne wendde haar ogen af toen Draco haar vragend aankeek. 'Wat is er?' vroeg hij. 'Eh...' Sexy haar, sexy haar, woelen woelen sexy haar... 'Niks.' mompelde Daphne, luider dan het irritant zingende stemmetje in haar hoofd. 'Waarom ging je zo snel? Volgens mij kan je meedoen aan de marathon.' Daphne 's blos werd iets groter. Ceeelebrate good times, come on! 'Was dat een compliment?' vroeg Daphne. Ze ging iets dichterbij staan. 'Ik heb gevoelens, weet je.' antwoordde Draco. Hij pakte haar hand vast. 'Ik ook, schat.' Woei! Draco boog zich naar voren met een fijn kusje als resultaat. 'Ben je ongerust over iets ofzo?' vervolgde Draco. 'Je ging toch vrij snel. Ik kon je haast niet bijhouden.' 'Oh... nou, ik eh...' Daphne kon het niet langer verzwijgen. 'Harry en Ron gaan proberen om Korzel en Kwast half te verdrinken in de jongenstoiletten, en hun plan gaatin werking over ongeveer... drie minuten.' Draco leek nogal verbaasd, te verbaasd om iets te kunnen zeggen. Te veel informatie in een keer? Daphne besloot het maar over te nemen. 'Misschien moet je... hen gaan helpen, je vrienden.' Oow, die grijze ogen, wat keken ze diep in haar blauwe. 'Het kan gevaarlijk zijn. Harry en Ron zijn niet echt de beste tovenaars, wat bezweringen betreft. Harry's sterkste punt is Verweer tegen de Zwarte kunsten en Ron heeft een jaar niet kunnen volgen omdat zijn toverstok gebroken was toen hij met een auto tegen een boom was gevlogen. Ja hebt geen keus.' Draco leek het te snappen. Hij kon niet blijven staan, dit kon wel eens slecht aflopen voor zijn vrienden. 'Ik zie je morgen wel, want morgen hebben we samen... les.' 'Tot morgen, dan. Ga!' Draco liep een stukje achteruit en bleef Daphne aankijken. Zij blies een kusje zijn richting uit en hij leek het te pakken en tegen zijn borst te drukken. Zucht. Was wat hij toch een schat. 'Ga nu!' riep Daphne. Je hebt nog maar één minuut en je moet nog vele trappen afgaan!' Daarop draaide Draco zich om en liep hij de hoek om. Daphne bleek last te krijgen van het Sissy-syndroom en bleef naar de hoek kijken. 'Geef je nog een wachtwoord of blijf je sentimenteel doen?'



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 25.12.2005, 22:19


    Bezorgd

    Daphne zat huiswerk te maken in de leerlingenkamer. Een uur later waren Harry en Ron vertrokken om Korzel en Kwast een loer te draaien. Daphne was wel bezorgd om die twee laatsten, maar ook om de twee eersten. Terwijl ze haar werkstuk afmaake voor Verzoging van Fabeldieren, kon ze maar aan twee dingen denken: Welke kleur heeft de hoorn van een volwassen eenhoorn nu weer? en Waar blijven ze? De eerste vraag kon ze makkelijk oplossen, gewoon door een blik te werpen op het open boek naast haar, maar de tweede kon ze alleen beantwoorden met een glazen bol, een briefje of die gestoorde zieneres-professor. Ze had geen Waarzeggerij-spullen en Zwamdrift zat waarschijnlijk in een theekop te turen ofzo, en ze had geen zin om helemaal naar de Uilenvleugel te gaan, dus bleef ze gewoon zitten en tekende ze een grazende eenhoorn, het laatste onderdeel van haar huiswerk. Waar bleven ze? Nerveus begon ze met haar potlood het vuil vanonder haar nagels te halen... Pas als ze haar éne hand afhad besefte ze dat het geen nut had. Het potlood geraakte maar half onder haar nagel en bovendien kleurde het haar nagels grijs, waardoor die nog vuiler werden dan ze eerst al waren. Daphne probeerde nog wat te tekenen, maar het lukte gewoon niet... ze moest denken aan de 5 jongens... Harry, Ron, Korzel, Kwast en vooral Draco. Lusteloos begon ze rondjes te lopen. Hadden ze zich in de nesten gewerkt? Misschien was er iets misgegaan. Misschien waren ze van school gestuurd. Misschien waren ze gewoon aan het rondhangen op de gangen. Misschien was Draco door zijn haast van de trap gedonderd. Daphne beet op haar lip. Misschien werkte de Ontplak-bezwering niet en waren Korzel en Kwast verdronken in hun toiletkotjes, terwijl Harry en Ron wanhopig aan de klinken trokken en Draco een hartaanval kreeg ofzo. Misschien was alles overlopen, stond de gelijkvloers onder water en was iedereen verdronken. Daphne's gedachtegang werd verstoord door het portretgat. De achterkant kon je naar buiten zien zwaaien en er kwamen twee vage gedaantes naar binnen...



    Re: Zweinstein, here i come!

    Anonymous - 15.01.2006, 13:55


    Schroeiplek

    ... gevolgd door een derde. De eerste twee gedaants waren Harry en Ron. Ron kon je duidelijk herkennen, met zijn nogal slungelachtige manier van lopen. Harry kon je meetstal herkennen aan zijn haar, maar deze gedaante had platliggend haar. Daphne raadde maar dat het Harry was, omdat Ron en Harry altijd bij elkaar waren...
    Ondertussen waren de drie mensen verder gekomen, tot helemaal in de leerlingenkamer, in het licht. De eerste twee waren inderdaad Harry en Ron, die er heel er anders uit zagen met plat haar. Rons oren waren rood, Harry's bril hing nogal scheef en bij beiden plakte hun haar tegen hun gezicht. Het leek alsof Ron Knikkebeen in een vol bad had gestoken, rondgedraaid had en vervolgens de kat op zijn hoofd had geplaatst. Harry zag er ongeveer hetzelfde uit, maar dan met een zwarte kat. Anderling, die toevallig genoeg achter de twee jongens stond, had een gezicht dat op onweer stond. Had ze het plan van het duo gedwarsboomd? Harry en Ron sjokten nogal treurig verder. Anderling daarentegen begon aan haar wat-zijn-jullie-toch-ongelooflijk-ondankbare-leerlingen-speech. Iedereen keek naar de twee 'ondankbare leerlingen', inclusief Hermelien, die enkele seconden terug druk bezig was met haar huiswerk en tegenover Daphne zat. Nu was Hermelien driftig aan het knikken telkens Anderling een zin had gezegd en wierp ze nogal kwade blikken op Ron en Harry. Anderling was bijna klaar met haar gezeik. '... dus als jullie nog eens zoiets doen, dan is er veel kans dat jullie van school worden gestuurd. Hebben jullie nog iets te zeggen voor ik terug ga naar m'n kantoortje?' Harry schudde zijn hoofd, maar Ron vroeg meteen: 'Mogen we nú iets anders gaan aantrekken?' Nu pas merkte Daphne dat hun kleren ook druipten van het water. 'Overstroomde verdieping' flitste door haar hoofd. Anderling snoof, keek de jongens nog een laatste keer aan en verdween door het portretgat. Meteen nadat hun schilderij-deur was dichtgevallen, sprong Hermelien recht en hield ze Ron tegen. Harry bleef even staan, besefte dan dat Hermelien ook een speech zou geven en wou verdergaan, maar dat kon niet. Als hij de trap wou bereiken moest hij eerst langs Daphne komen. Zuchtend draaide hij zich weer om naar Hermelien. 'Wat is er?' kwam er met nog een zucht uit. Ron duwde Hermeliens armen weg. 'Wat is er gebeurd?' vroeg die meteen. 'Draco Malfidus is gaan klikken bij Anderling. En de wc-deurtjes waren opengebarsten. We werden zeiknat.' Harry slaagde erin Daphne weg te duwen en naar zijn slaapzaal te gaan. Ron staarde twijfelend naar Daphne. 'Malfidus had trouwens een soort schroeiplek op de kontplek van zijn gewaad.' zei hij. 'Alsof hij in volle snelheid de trapleuning is afgesjesd. Van een hoge verdieping.' Daarop draaide Ron zich om en ging hij naar de trap, zijn vriend achterna. Daphne staarde hem met open mond achterna. Zij en Draco hadden daarstraks met elkaar gepraat, toen was ze bijna bij het portret van de Dikke Dame geweest. De Griffoendor toren zit tamelijk hoog... Wist Ron dat ze Draco geholpen had?



    Mit folgendem Code, können Sie den Beitrag ganz bequem auf ihrer Homepage verlinken



    Weitere Beiträge aus dem Forum De Drie Bezemstelen



    Ähnliche Beiträge wie "Zweinstein, here i come!"

    I'll be right here waiting for you... - Sweet-Girl (Donnerstag 16.03.2006)
    Herr Kokser is here! - scream (Dienstag 22.08.2006)
    player is here - player (Freitag 02.07.2004)
    Fred come to bed :D - Midian (Montag 02.04.2007)
    Here I am - _CROgirl_ (Mittwoch 18.10.2006)
    The money money cartoon - HERE !! - welshabbalover (Montag 20.11.2006)
    If you`d like to join tell us here.. ! - MouZ (Mittwoch 02.08.2006)
    VALISHIA IS NOT HERE!WHY?? - valishia (Donnerstag 19.04.2007)
    *~arcana is here~* - arcana (Samstag 23.09.2006)
    ~Come back to me Baby~ - Richie_forever_love (Dienstag 20.06.2006)